Het lijkt erop dat er een nieuwe grote schrijfster is opgestaan als ik jouw recensie zo lees.
Het verschil tussen verbondenheid en gebondenheid is klein. Zoals liefde niet verward moet worden met afhankelijkheid.
Fascinerende zinnen schrijf je daar.
Nu blijft nog het raadsel van de omslag: een man en een vrouw in het wit gekleed op een witte bank, feesthoedjes op,
ballonnen erbij. De vrouw zoekt contact, de man zit afgewend. Hun gezichten zijn niet erg feestelijk en dat is het verhaal
ook niet.
Misschien bedoelen ze met de omslag de enorme invloed die de vader en Marie op de kinderen met name Mona heeft.
De feesthoedjes en ballonnen staan dan voor de facade die ze hoog willen houden, dat het leven ene feest is, terwijl zowel
Marie als vader het laten afweten maar ze eisen wel... Kom hier dat ik u kus.
(Ik moet ook ineens aan de kus van Judas denken, een valse, niet gemeende, verraderlijke kus was dat. )
Hier is een interview met Griet op de Beeck over dit boek te beluisteren
boeken.vpro.nl/radio/nooit-meer-slapen/2...iet-op-de-beeck.html
Ik vond dit nog over de schrijfster bij WPG.
Code:
Griet Op de Beeck (°1973) is schrijver. Ze debuteerde in januari 2013 met Vele hemels boven de zevende hemel een
roman over vijf verschillende mensen, met mekaar verwant, die stuntelend overeind proberen te blijven in dit lastige en
prachtige leven.
Voordien heeft Griet tien jaar als dramaturg in het theater gewerkt (onder meer in Monty, voor cie de Koe, Brugge 2002,
Culturele Hoofdstad van Europa en Het Toneelhuis). Toen Luk Perceval, artistiek leider van Het Toneelhuis, vertrok naar
Duitsland, maakte ze een professionele bocht en ging schrijven. Eerst vier jaar voor HUMO, nadien voor De Morgen. Daarin
schrijft ze nog steeds elke zaterdag een column over kunst en ze maakt ook af en toe grote interviews en reportages voor
DM-weekendbijlagen Zeno, M en het Magazine.
Zouden er autobiografische elementen in haar boek zitten? Vraag ik me dan af.
Dettie