Ha, ik heb het uit en kan me in de discussie mengen! Mijn mening gaat een beetje in de richting van Bernadet. Ik heb ook gemengde gevoelens over dit boek. Het verhaal "Diep" vond ik onevenwichtig wat betreft de sfeer die het oproept. De ik-figuur begon zwaar depressief, maar aan het eind was hij meer weemoedig. Teveel korte verschillende fragmentjes, geen mooi geheel. "Hut" was voor mij een dieptepunt. Het zat vol fouten en slechte zinsconstructies. Het verhaal eindigde volkomen onlogisch. Daar verschil ik dus met jullie van mening. Jullie vonden beiden dat het positief eindigde, maar voor wie? "Lucht" en "Slag" hadden veel meer niveau. De hoofdpersoon is een wereldvreemde man (een beetje zoals de hoofdpersonen in de boeken van Jean Philippe Toussaint), met een groot minderwaardigheidscomplex, die zich verbaast over elk pluspuntje op zijn pad, maar ik moest er toch dikwijls om grinniken. In deze verhalen kwamen ook af en toe mooie zinnen en gedachten voorbij. Ik vond het einde van "Slag" ook positief. Beide verhalen eindigden wel erg abrupt.
"Seinstoring" vond ik een juweeltje. Door het in deze vorm te gieten, een afgeluisterd monoloog, kwam het niet gekunsteld over. Goed gevonden.
Het meest trieste aan dit boek vind ik dat de ik-figuur zichzelf zo'n sukkel vindt.
Ik ga "Triest" in mijn boekenkast zetten!