Seppe van Groeningen - Aards Paradijs (debuut)

Welkom Jos,

Wat een prachtige recensie van Annick Vandorpe.

Maar ik geloof niet dat de meningen erg verschillen. Het verhaal rond de jeugd van Jules vond ik geweldig. Die sfeer op 't Aards Paradijs, die bijzondere vader met zijn aparte ideeën en handelingen. Ik vond dat erg mooi en heel goed geschreven. Alleen het laatste gedeelte - waarover niets staat in de recensie van Annick Vandorpe - vond ik niets toevoegen en feitelijk jammer omdat dat gedeelte, in mijn ogen, afbreuk deed aan het prachtige verhaal over de jeugd van Jules.

Dettie

ik vind het einde net wel fantastisch, hoe die jongen passie ontdekt en eenzaamheid, hartstocht en weemoed...

en zie, ik ben niet alleen: www.demorgen.be/expo/dit-zijn-de-tien-be...d-november-a2133028/

O je weet het wel aanlokkelijk te vertellen Jos. Ik word opeens heel benieuwd naar dit boek. Ik ga ik eens kijken of de bieb het heeft.

jos schreef : ik vind het einde net wel fantastisch, hoe die jongen passie ontdekt en eenzaamheid, hartstocht en weemoed...

en zie, ik ben niet alleen: www.demorgen.be/expo/dit-zijn-de-tien-be...d-november-a2133028/

Ja maar het verschil tussen deel 1 (de jongen) en deel 2 (de volwassen man) is wel heel groot.

Het verfijnde wat in deel 1 aanwezig is ontbreekt in deel 2.

Ik genoot erg van de taal en de manier waarop de jongen kijkt naar zijn omgeving en hoe hij zich langzamerhand daaraan

onttrekt. Bij de volwassen man is de verfijning in de taal en het schrijven weg, vind ik.

Ook al ontdekt hij dat hij veel op zijn vader lijkt dan nog hadden de taal en daden in de mooi sfeer van deel 1 kunnen

blijven. Persoonlijk vind ik deel twee afbreuk doen aan het eerste deel van het boek.

Ik begrijp ook niet waarom we de jongen als volwassen man moesten leren kennen. En waarom we de vader en moeder

op oude leeftijd nog mee moesten maken. Ook aan die mooie en bijzondere karakters die ze zijn in deel een wordt daarmee

afbreuk gedaan.

In de recensie van Annick Vandorpe staat alleen dit over deel 2

"Het duurt een kwartleven voor hij inziet dat hij wel degelijk de zoon van zijn vader is. Maar dan blijft van de gedreven

goeroe nog slechts een zielig hoopje mens over."

In de recensie van Annick Vandorpe staat ook Van Groeningen baseerde het verhaal op zijn jeugdjaren in een

hippiemilieu. Hij noemt Aards paradijs een 'emotionele autobiografie'.

Later verhuisden zijn ouders naar Gent en daarover staat in de recensie:

De episode in het Gentse herenhuis eindigde toen zijn ouders scheidden. "Naar de gelukzalige sfeer die daar hing, ben ik

altijd blijven verlangen", gaat hij verder.

Dat verlangen en die fantastische sfeer voel je ook in deel 1 en dat is ook prachtig beschreven.

Op het eind, het gedeelte over de jongen die volwassen is geworden, is het boek compleet anders van toon.

Er is ineens afstand, we mogen de volwassen man niet echt leren kennen. We mogen weten dat hij liefjes heeft en hoe het

met zijn ouders afloopt. Maar het mooie tonen van de innerlijke Jules, van hem als mens, is weg.

Kun jij vertellen/toelichten waarom jij het einde wèl mooi vindt Jos?

Dettie

Dit boek stond dus al een aantal jaren op mijn lijst. Ik heb het zojuist uitgelezen en een mini-review voor mijzelf gemaakt. Vervolgens heb ik je recensie weer eens gelezen, Dettie en al het commentaar wat daar op volgde en zie: ik concludeer min of meer hetzelfde als jij. Ik noteerde voor mijzelf:

Kleurrijk verhaal over een buiten de paden lopend gezin, liefdevol maar wereldvreemd. Jules doet wanhopige pogingen aan zijn vaders ideaal te voldoen, maar trekt tenslotte de wijde wereld in, waar hij nog altijd poogt zijn vader tevreden te stellen totdat hij uiteindelijk zichzelf als autonoom mens erkent.

Naar het eind toe verliest het verhaal zijn vaart en wordt het meer een afwerken naar een bevredigend slot.

Ook de recensie die Jos aanhaalt komt niet veel verder dan de kleurrijke jeugdjaren. Net wat jij zegt: Stoppen na het vertrek en eventueel in een epiloog de jaren erna samenvatten (omdat hij waarschijnlijk de gelijkenis van Jules met zijn vader wel wilde aankaarten, om het verhaal mooi rond te maken.)

Het zal al wel een eind weggezakt zijn, ben ik bang!

Ja ik herinner me dit verhaal nog wel, vooral de sfeer was mooi. En het hilarische gekibbel om de naam van Jules.

Ook de latere John herinner ik me nog, die dus wél alle talenten had waar vader zo op hoopte.

Ik denk dat het boek anders te dun was geworden? Geen idee. Het was gewoon jammer dat het volwassen gedeelte er achteraan geplakt werd.

Dettie