Riikka Pulkkinen - Echt waar

Flaptekst: Elsa, een succesvol psychologe, is stervende. Nadat ze de diagnose heeft gekregen wordt ze thuis verzorgd door haar man Martti, haar dochter Eleonoora en kleindochter Anna. Die komt per toeval op het spoor van "de andere vrouw" in het huwelijk van haar grootouders. De verzwegen liefdesgeschiedenis van de jonge gouvernante Eeva en de getrouwde kunstenaar Martti wordt laag voor laag blootgelegd. Zo ontstaat tegen de achtergrond van de roerige jaren zestig het aangrijpende verhaal van drie generaties vrouwen, een verhaal over de liefde en genade die in een leugen besloten kunnen liggen.

Sinds haar debuutroman De grens geldt Riikka Pulkkinen internationaal als hét literaire talent van Finland. Haar tweede roman "Echt waar" toont haar opnieuw in topvorm. Met vaste hand beschrijft ze de kleine bewegingen van de menselijke geest die voor grote keuzes staat. Een subtiel en aangrijpend boek over drie generaties vrouwen en een familiegeheim.

Wel een mooi verhaal, maar de schrijfstijl vind ik verschrikkelijk. Heel chaotisch. Denk je dat je iets over het heden leest, blijkt het een terugblik, of zelfs een vooruitblik te zijn. In een verhaal, waar de levensgeschiedenis van een jonge vrouw wordt verteld, geliefde van een schilder, dat de werkelijkheid kan zijn, maar ook verzonnen door de kleindochter van de schilder, die in feite haar eigen verhaal vertelt, maakt het voor het begrip niet gemakkelijker.

Misschien zijn de Finnen zo, maar ik kan het gedrag en de gesprekken van deze personen niet altijd begrijpen, laat staan invoelen.

Verder (is het de vertaling?) vind ik de combinatie "grootvader en oma" nogal curieus en een zee, die een bladzijde verder in een meer verandert, en dan weer in een zee...ik kan het niet volgen, maar ook daar zijn misschien wel flahbacks en -forwards de oorzaak van. Absoluut onprettig boek. Maar het verhaal is goed.

Ha verrassend dat je begint en eindigt met 'mooi verhaal' en 'het verhaal is goed'

Volgens manlief kan dat niet als de schrijfstijl slecht is. Ik heb er zelf ook een hekel aan als heel erg heen en weer gesprongen wordt in

de tijd zonder dat het 'aangekondigd' is. Een schrijver moet dat toch goed duidelijk weten te maken.

Niet dat je steeds in verwarring wordt gebracht of later ontdekt dat het vroeger of later speelde.

Ja dat grootvader en oma. Het valt mij op dat de laatste tijd de woorden oma en opa nauwelijks meer gebruikt worden in

boeken. Het wordt steeds vaker grootvader en grootmoeder. Zouden we langzamerhand zo onder invloed van de Engelse taal

raken?

Dettie

Nou Dettie, dat de stijl mij niet bevalt wil niet zeggen dat hij slecht is. De schrijfster wordt alom geprezen. Geen slechte recensie kunnen vinden! Het ligt vast aan mij.

En ik kan leven met "opa en oma" of "grootvader en grootmoeder" maar een combinatie van die twee is heel onnatuurlijk.

Dit is een voorbeeld van de onduidelijke stijl: (Grootvader staat op de tram te wachten, samen met een groepje jongeren)

"Zeventig jaar en de rest. Het was gebeurd zonder dat hij het in de gaten had.

Op een gegeven moment wordt een mens gewoon wakker en stelt hij vast dat hij oud is. Hij stapt de tram in en stelt vast dat hem een zitplaats wordt aangeboden. Ik ben toch zeker niet invalide denkt hij. En dan beseft hij: maar ik ben oud.

Het groepje jongeren werd onrustig. Een van de jongens sprong op de rails in een poging de aandacht van het meisje te trekken."

Hier moet je verdomd goed opletten. Tegenwoordige tijd/verleden tijd. Gedachten binnen gedachten. Nieuwe alinea's in de gaten houden. Als je snel leest, denk je dat hij al in de tram is gestapt, maar die moet nog komen.

De schrijfster draait er haar hand niet voor om, om binnen de gedachten van een persoon, diens eigen gedachten en herinneringen, met daar binnen weer de gedachten en herinneringen van een ander weer te geven. Dat maakt het erg lastig.

Die zee=meer=zee zou me misschien niet zijn opgevallen als er niet op die eerste zee een paar zwanen hadden rondgedobberd. Dat vond ik vreemd.

Ja ik weet precies wat je bedoelt. Dat is inderdaad heel lastig lezen, je moet dan goed je hoofd erbij houden.

Ooit heb ik een boek gelezen over twee mensen die elkaar net ontmoet hadden en als een blok voor elkaar vielen. De man komt bij de

vrouw op bezoek en eigenlijk durven ze niets tegen elkaar te zeggen. We lezen alleen hun gedachten. Heel af en toe zeggen ze

daadwerkelijk iets. Dat was aanvankelijk ook heel erg verwarrend want je wist steeds niet of het écht gezegd was of niet. Later wende

het wel. Was ook een heel mooi boek. (kom even niet op de titel)

Daar doet jouw boek me aan denken. Het vele denken, dat je moet onderscheiden van het werkelijke.

Dettie

Bedoel je "Een emotionele fout" van Cristovao Tezza? Waar het grootste gedeelte van de tekst tussen haakjes stond?

Ja! die was het! Prachtig boek maar heel lastig lezen.

www.leestafel.info/cristovao-tezza

Dettie