In mijn tijd (oma vertelt) was boeken kopen een enorme luxe. Ik ging als kind wel heel veel naar de bibliotheek en
had op gegeven moment alles gelezen en mocht toen de boeken voor oudere meisjes lezen. Ik wist niet wat me overkwam!
Dat waren wel heel andere verhalen dan de olijke tweeling en zo. Het leukste was eigenlijk dat je moeite moest
doen om ze te lezen, je vloog niet meer zo heel snel door het boek heen, en sommige woorden kende je niet en dan maar aan
iedereen vragen wat betekent dit, wat betekent dat?
Het boek 'Het onkruid en de bloem' vond ik toen verpletterend. Niets lievigheid maar heftige realiteit.
Dit boek lijkt me ook zoiets hebben wat je bijblijft. Eigenlijk best een heftig verhaal als iemand van heel ziek weer beter wordt
en dat een ander dan eigenlijk de 'functie' in zijn leven kwijtraakt, juist omdat de ander beter wordt.
Daarna een draai moet zien te vinden om dat gat weer op te vullen en bijna 'blij' is als het toch weer mis gaat.
Iets wat mogelijk meer zal voorkomen dan we denken. Heel bijzonder om dat in een verhaal te stoppen.
Dettie
