Tracy Chevalier - De laatste vluchtelinge

Nu ben ik toch wel weer nieuwsgierig. Ik creëer maar een misschien-lijstje.

ja ik denk dat dat me ook tegenstond net als bij het boek van Tobias Hill.

ik vind het jasje waarin zulke verhalen gegoten worden dan niet prettig, te afstandelijk.

Ook in dit boek kwamen voor mij de personages niet tot leven en vond ik de reacties van iedereen bijna onderkoeld.

De man verliest zijn verloofde, doet hem niets. Zij verliest haar zus, doet haar ook weinig zo te merken. Er is amper enige

emotie bij mensen, dat komt mij te onecht over.

Dat was ook waarom ik het boek niet geweldig vond. Het verhaal over de slaven en de 'Railroad' kwam ook niet echt uit de verf.

Dettie

Het is niet een boek waarvan ik hard roep dat iedereen het moet lezen, maar het is een boek dat mij boeide.

Ik heb denk ik zelfs liever boeken waarin het verhaal voorop staat, en niet de personages. Al dragen zij dat verhaal wel natuurlijk.

Ik weet niet wat je precies zou willen verbeteren?

Wat die man en zijn verloofde betreft: Ze kenden elkaar nauwelijks. Er staat 'Grace had pas interesse getoond in Adam - een oudere saaie man - nadat hij had besloten naar Ohio te emigreren'. Er was geen liefde in het spel, dus waarom zou Adam treuren?

Ik denk dat het in die tijd zo was: zakelijk, aanpakken, geen tijd voor emoties. Honor mist haar zus wel, dat wordt wel gezegd. Ik weet niet hoe een schrijver dat moet beschrijven om het echter te laten zijn?

Het verhaal van de slaven was voor mij ook duidelijk genoeg. Ook hier de vraag: wat had je meer gewild?

Ja het boeide in bepaald opzicht wel, dat is waar.

Ik vond het idioot dat als je uit ellende uit je geboorteland wegtrekt met je zus en die gaat ook nog eens dood dat er zo minimaal op gereageerd wordt. Het lijkt me toch vrij aangrijpend, zeker als de zus, de swung, de vrolijke noot inbracht. Ze mist haar wel, dat wordt af en toe genoemd, maar het wordt allemaal zo plastisch gebracht.

Wat ik bijvoorbeeld ook meer had gewild is dat voelbaar werd gemaakt hoe gevaarlijk het was wat Honor deed, dat kwam er in mijn ogen helemaal niet uit. Het wordt allemaal wel gezegd, wel verteld, maar als je dan toch personages gebruikt om het verhaal over de 'railroad' te vertellen maak het dan niet van die vlakke personages wat ze nu zijn.

Ze was nu een vrouw in een voor haar vreemde wereld, maar enig inzicht in haar innerlijk wordt ons nauwelijks gegund.

Ik heb dan zoiets maak er óf non-fictie van óf een roman maar dit hangt er tussenin en beiden (het railroad verhaal en het verhaal van Honor) komen niet goed uit de verf. Pas bij het zoeken naar die Railroad op internet begreep ik wat het inhield, uit het boek komt het niet echt goed naar voren, het lijkt bijna of Honor zomaar wat doet, ondanks het onderlinge zwijgen van de 'stations'.

Wat ik ook nog vragen wilde, vond jij dat quilten een toevoeging aan het verhaal?

Dettie

We zullen elkaar nooit begrijpen: wat betekent 'voelbaar'. Wat zijn 'vlakke personages'. Ik heb daar geen voorstelling bij.

'Inzicht in haar innerlijk', ze voelt zich alleen en eenzaam, is verliefd op die slavenman, en is vrij doortastend en ondernemend, maar voelt zich tegengehouden door de quakerregels en naar de mensen van wie ze afhankelijk is. Ze maakt haar keuzes binnen de gemeenschap die haar geboden is, zoals we allemaal doen. Wat wil je nog meer?

Ik vond het wèl duidelijk wat ze deed, en dat het gevaarlijk was begreep ik ook. Het was toch niet voor niets dat het niet mocht?

Het hangt misschien af van een bepaald taalgebruik, een woordkeuze die jij liever anders ziet. Dat is zo moeilijk uit te leggen,

Vlakke personages zijn personages die niet tot leven komen, die zich niet gedragen als mensen van vlees en bloed met innerlijke gevoelens en gedachtes zoals angst, pijn, verdriet, vreugde, blijdschap, ontroering enz. die verwoord worden.

Het is eigenlijk net als bij een spannend boek, daar leef je je zo in dat je op het puntje van je stoel zit, hoe zal het aflopen?

Ik heb dat dus met personages in een boek. Hoe werkt dat in hun hoofd, hoe gaan ze er mee om? Hoe zal het voor hun aflopen? Vinden ze het moeilijk? enz. Dus, hoe reageren zij als mens op dergelijke situaties.

Ik vond Honor niet van vlees en bloed worden, ze bleef heel vlak beschreven. Het wordt allemaal wel verteld dat ze verliefd is maar het blijft afstandelijk. Je leest dat ze zich aan die regels moet houden maar hóe streng het is komt er niet echt uit. Je zit niet op het puntje van je stoel mee te leven en mee te hopen dat het allemaal lukt en goed afloopt. Je siddert niet van spanning als ze de slaven helpt, je krijgt niet echt mee hóe gevaarlijk het is.

Je neemt het verhaal tot je en dat is het en als het uit is heb je niet dat je het gevoel hebt iets gelezen te hebben wat je raakt of waar je nog een tijdje over loopt na te denken.

Ik heb een ander boek gelezen 'Hotel op de hoek van bitter en zoet' (vreselijke titel) over een jongetje in Amerika dat met een Japans meisje omgaat maar WOII breekt uit en de Japanse mensen worden in kampen gestopt. Dat jongetje gaat zijn vriendinnetje opzoeken en helpen wat helemaal niet mag natuurlijk. Dat wordt zo invoelend en beeldend beschreven dat als je het uit hebt, het gevoel hebt dat je even in een andere wereld, hun wereld, bent geweest, dat jongetje en meisje gekend hebt. Dat is bij dit boek zeker niet zo, het wordt verteld en dat is het.

De ene verteller is de andere niet. Neem bijvoorbeeld een verhalenverteller die een groep mensen een verhaal verteld.

De een kan het wel boeiend brengen zodat je als het ware aan zijn lippen hangt en je blijft geboeid luisteren. De verteller kan de mensen in zijn verhaal tot leven brengen. De ander kan hetzelfde vertellen en het blijft een verhaaltje, de mensen in zijn verhaal blijven poppetjes, terwijl het hetzelfde verhaal is.

Zoiets bedoel ik.

Dettie