Een leuk gegeven. In 1912 vindt een Newfoundlandse visser een ijsschots met daarop een baby in een mandje, vastgebonden aan een dekstoel van de Titanic. Het boek beschrijft het leven van Aurora, zoals ze wordt genoemd van wieg tot graf. Tegen het eind komt de lezer te weten hoe ze in het mandje is beland. Zelf krijgt ze door de speurtocht van haar kleindochter nog wel te horen wie haar ouders waren, maar het interesseert haar niet erg.
Het is een tamelijk emotieloos verhaal geworden, dat eindeloos voortkabbelt. Steeds weer passages die een aanzet lijken te worden tot een aangrijpende gebeurtenis, maar nee, veel details en geen climax. Het feit dat haar man overlijdt wordt even stoïcijns beschreven als de taart die gebakken wordt. Verdriet, geluk, liefde, het wordt wel beschreven maar niet invoelbaar gemaakt. Aurora blijft haar hele leven gewoon door dobberen.....
