Debra Dean - De madonna's van Leningrad

Die dementie komt niet uit de verf, dat klopt, maar dat chaotische vond ik wel mee vallen. Tegenwoordig is het heel normaal om steeds van tijd en persoon te wisselen als je een boek schrijft.

Marjo schreef...

Tegenwoordig is het heel normaal om steeds van tijd en persoon te wisselen als je een boek schrijft.

Klopt Marjo. Maar ik had toen ook net de Historicus uit. Dat was zo prachtig geschreven. Dit boek viel toen helemaal in het niet.

Onlangs heb ik het verloren labyrinth gelezen, ook al zo boeiend.

De spanning die deze boeken hadden kwam hier totaal niet uit de verf(althans tot en met bladzijde 52).

Ben benieuwd hoe de leeservaring is van Bernadet, Wil en Christine.

Groetjes, Irene

En het boek is toch uitgelezen..

hier staat het verslag www.leestafel.info/debra-dean

Bernadet

"Je vraagt je af of zij misschien zelf een madonna was gezien haar zeer onverwachte zwangerschap."

Wat bedoel je hiermee Bernadet? Denk je dat de schrijfster iets geheimzinnigs wilde vertellen? Ze is toch gewoon min of meer verkracht daar op dat dak?

Nou dat is dus juist de vraag... Ze was doodmoe, hallucineerde van de kou, honger en moeheid en zag een beeld veranderen in een 'gouden god'. Het was geen nare ervaring, ze ervaarde (ervoer?) het als iets prachtigs en wonderbaarlijks. In haar latere aftakeling zegt ze ook dat haar zoon van een God is, dat zeg je niet als je verkracht bent.

Er wordt ook in het midden gelaten van wie die zoon is.

Ik maakte daarop de associatie met de titel. De madonna's.....

bernadet

Ik ben te nuchter voor zulke ideeën, denk ik. Word je alleen verkracht als het tegen je zin is? Dan is ze niet verkracht. Ze verwelkomde de man. Maar een god? Nee..