Renate Dorrestein - Mijn zoon heeft een seksleven en ik lees mijn moeder roodkapje voor

irene schreef : Gezien haar produktiviteit van boeken schrijven, promoten en op de voorgrond willen treden ...

Zij is volgens mij inderdaad 1 van de meest productieve schrijvers van Nederland, of niet? In Belgie hebben ze Brusselmans die de meeste boeken uitbrengt (soms zelfs twee per jaar), maar in Nederland ligt zij op kop. Of lijkt dat maar zo? Ik kan in ieder geval niemand bedenken die vaker met een nieuw boek komt dan Renate.

Dit laatste boek heb ik overigens niet gelezen, het trok me niet zo. Als je dan toch over vrouwen in die leeftijd moet lezen dan is "No! I don't want to join a bookclub" leuker. (Nu ook in het Nederlands te krijgen.)

Weet je dat ik dat niet eens weet.

Ik zit nu heel hard te denken wie ook veel uitgeeft maar kan er zo snel niet opkomen.

Bernadet

Kluun is tot nu toe ieder jaar met een nieuw boek gekomen, maar omdat dit er pas drie zijn kun je daar nog niet echt veel over zeggen (misschien duurt het nu wel ineens een paar jaar tot de volgende).

Toegegeven: Je leest het boek in een of twee avonden uit, maar dat is dan ook alles.

Dorrestein heeft zich m.i. teveel verslikt in de problematiek: de omgang met een dementerende ouder.

Teveel heeft ze zich gefixeerd op (haar eigen) midlifecrises.

Te hilarisch is ze tekeer gegaan om zo'n kwetsbare situatie te schetsen.

Soms bekroop me het gevoel, bij het lezen van dit boek, dat Dorrestein overgestapt is naar het chicklitgenre; in dit geval dan voor de 50plusser.

Jammer, ze heeft zoveel meer in haar mars....

groetjes, irene

Toch een beetje de reactie die ik ook had, Irene. Wij missen dus de point: iets overdrijven om je punt te maken.

www.leestafel.info/renate-dorrestein