Stefan Nieuwenhuis - Ik ben omringd door debielen en ik voel me goed (debuut)

Bernadet

die ineens twijfelt of het nu groffer of grover is? (Geen zin om na te kijken.)

Het is volgens mij groffer. Grover staat niet in de Van Dale. (en klinkt ook niet beken)

Ik zou zeggen grover. En zo staat het ook in het groene boekje: grof-grover-grofst.

Ik zelf kies voor 'groffer' als het om iets abstracts gaat. Zoals in dit geval. Als het gaat over hoe oneffen een oppervlak is, iets concreets dus, ga ik voor 'grover'..

Gètver..

Het zal je niet verbazen Bernadet, ik ergerde me groen en geel. Humor? Waar dan? Die hoofdpersoon is zelf een debiel!

Maar Nieuwenhuis kan wel schrijven, het leest vlot weg.

www.leestafel.info/stefan-nieuwenhuis

Hahaha ik lig gestrekt hier. Ik wist het niet Marjo wat je ervan zou vinden. Ik schreef al in mijn verslag: "het is een boek dat je óf met plezier leest óf je eraan ergert." Ik denk niet dat er een middenweg is.

Ik vermoedde wel dat bij jou het laatste het geval zou zijn maar je verrast me wel vaker zoals bij Vliegende Varkens, daar wist ik ook echt niet van wat je daar van zou vinden en dat vond je wel erg mooi.

De titel van Ik ben omringd... zegt eigenlijk al hoe diegene is. Hij is goed en de rest is een raar volkje, terwijl hij eigenlijk best wel weet dat het niet zo is. Het is een houding om overeind te blijven. Het punt is dat hij zichzelf zo tegenvalt. Ik vond verrassend dat zijn vriendin op gegeven moment recht voor z'n raap is. En ik moest wel lachen om de 'wraak' die hij nam op z'n werkgever. het had geen enkele nut maar ik kon het me wel voorstellen dat iemand dat doet uit pure onmacht.

Ik zag hem als iemand die een cynische houding heeft uit onmacht. De wraak op zijn werkgever deed hij ook uit onmacht. Hij werd voor een voldongen feit gesteld en de manier waarop hij ontslag kreeg was ook niet erg netjes. Het was bijna een soort show met diapresentaties enz.

Zijn vriendin is zo met haar eigen tv-wereldje bezig dat er ook weinig ruimte overblijft om iets te vertellen.

Het is in mijn ogen een soort 'aanklacht' tegen mensen die zich druk maken om futiliteiten. Een eindeloos gesprek voeren over soaps en wat in de roddelbladen staat. Het interessant doen terwijl er eigenlijk niets interessants is. Hij prikt daar doorheen maar op een cynische manier en die staat je aan of staat je tegen.

Bernadet

Onmacht zeg je. Het is waar dat de manier waarop hij ontslag krijgt niet netjes is. Maar later, onder vier ogen, stelt hij zich heel negatief op, doet geen enkele poging om er iets aan te doen. Als er werkelijk zulke mensen bestaan, dan hoop ik die nooit tegen te komen. Irritant, dat is nog zwak uitgedrukt..

Die vriendin: er is geen sprake van enige liefde, zelfs nauwelijks contact! Onbegrijpelijk..