Julie Otsuka - Waarvan wij droomden

Ik vond het echt een prachtig verpletterend boek, juist door die consequent doorgevoerde collectieve stem.

De vrouwen werden nooit gezien als individu maar als de Japanse vrouwen. En de schrijfster laat ze dan ook als groep praten.

Verbijsterend en mooi.

Ook hoe er over de vrouwen gepraat werd, ze zijn netjes en beleefd, ze zijn rustig. nooit rechtstreeks tot de vrouwen praten maar over hen en dan die enkele schuingedrukte zin erdoor die precies zegt waar het om gaat. Prachtig!

Dettie

In het begin van het boek was ik het met je eens, maar toen ik over de helft was dacht ik: nu wil ik wel eens een heel verhaal over een of desnoods een paar vrouwen lezen..

Dat verhaal wordt eigenlijk ook verteld, ze kwamen aan, ontmoette hun onbekende man en moesten het daarmee doen en zich zien te redden in dat vreemde land. Alleen wordt er geen naam genoemd maar ik denk ook dat het hele verhaal dan niet zo'n impact zou hebben. Als je één of een paar personen neemt dan krijg je zoiets als Bruidsvlucht.

Nu wordt over alle vrouwen verteld, hoe ze terecht kwamen, hoe ze verder leefden, hun strijd om het bestaan.

Ook al verveelt het misschien, juist door consequent zo door te gaan laat de schrijfster ook voelen hoe vervelend het is om continu zo behandeld te worden. Wat ze ook deden, hoe hard die vrouwen ook probeerden, ze bleven tot vervelens toe 'ze'.

Dettie

'ze bleven tot vervelens toe 'ze'. Nou dat klopt helemaal!

Ik zou geen bezwaar maken tegen een boek als 'bruidsvlucht' ook al zou het in het geval van de Japanse vrouwen een stuk minder 'vrolijk' zijn.

Jij denkt dat het minder indruk zou maken als je de levensverhalen van een paar van hen zou verwerken in een roman?

Hangt misschien van de toon af, maar het had mij meer gedaan denk ik. Nu heb ik het gevoel dat ik grofweg weet wat er gebeurd is met die Japanse vrouwen, maar ook niet meer dan dat. Een persoonlijk verhaal maakt meer indruk.

Bij van der Pol schreef je precies hetzelfde (akelig he zo'n geheugen als ik heb)

Van der Pol is een goed verteller, en toch..ergens na pagina 300 vond ik het wel goed.

hoewel je het wel een boeiend verhaal vond.

Misschien ligt het onderwerp je gewoon niet zo, dat kan ook natuurlijk.

Dettie

Dat denk ik niet..een verhaal over een immigrant, niks mis mee, maar het hangt echt van de schrijfstijl af, en de vorm.

Nu heb ik natuurlijk geen voorbeeld bij de hand van eentje die me wel aan stond. Mijn geheugen is niet zo super.