Gerrit Sangers - Het meisje in de toren

Toch komt je recensie niet negatief over, sterker nog het lijkt of je het wel leuk vond.

Wat viel je tegen? De schrijfstijl? Het verhaal? Komt het omdat je net 'Dromen van Schalkwijk' hebt gelezen.

Dat ging ook terug in de tijd. Als je dit boek van Sangers eerst had gelezen zou je dan ook die verzuchting slaken van weeral zo'n terug in de tijd boek?

(Lastig ben ik hè)

Dettie

Het zijn vragen die ik mezelf ook stel. Het heeft zeker te maken met dat andere boek - en er was er nog een - dat ik minder geraakt werd. Maar ook de taal. Stel nou dat dit prachtig geschreven was, poëtisch, mooie zinnen of wat ook, dan zou ik nog vol lof geweest zijn. Maar ik vind dit vrij simpel geschreven, alsof je het verhaal staat te vertellen. Daarom stoort het me ook dat er dan af en toe woorden in staan als 'dermate' en 'welgevallig'. Die passen er niet bij. Het is dus een leuk verhaal, meer niet. Ik ben ook van die generatie, dus herken veel, dat scheelt.

Nee, poëtisch is het niet. Het zijn herinneringen maar ik vond het wel knap dat er in feite niet eens veel verteld werd maar dat het verhaal toch, onder andere dankzij Heleen, bleef boeien. Je wilde toch weten, net als de verteller, hoe het zat. Je haalde je allerlei ideeën in je hoofd wat er in dat torentje gebeurde. Wat dat betreft wist hij je toch gevangen te houden in het verhaal, vond ik.

Dettie

Klopt, je dacht aan iets heel anders!