Dimitri Verhulst: De laatkomer

Lijkt me mooi boek!

mira

Even was ik bang dat dit boek dezelfde kant op zou gaan als "Godverdomse dagen". Het begin is nogal sarcastisch, maar zodra Desiré zijn levensverhaal begint te vertellen wordt de toon milder. En dan wordt het een "echte" Verhulst, zoals Marjo al zei. Leuk en pijnlijk en triest. Ik heb erg gelachen om de scène met de caravan en de manier waarop Desiré de foto's en de heiligenbeeldjes zijn kamer uitwerkt. De scène met zijn dochter, de allerlaatste keer dat hij haar zou zien, zal mij het langste bijblijven. Het is een boek dat nog wel even doorwerkt nadat je het uit hebt. Alle consequenties van Desiré's keuze dringen dan pas echt tot je door. Zoals je in de lach schiet om iets humoristisch, om je een tel later te realiseren dat het eigenlijk dieptriest is.

Precies!

Dimitri Verhulsts roman De laatkomer wordt bewerkt tot toneelstuk. Het Noord Nederlands Toneel (NNT) zal in het seizoen 2014-2015 met het toneelstuk de grote theaters van Nederland aandoen. Het NNT is één van de vier grote theatergezelschappen van Nederland.

De laatkomer vertelt het verhaal van een man die wraak neemt op zijn matte, liefdeloze burgermansbestaan door te doen alsof hij dementeert. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent.

Ola Mafaalani, artistiek directeur van het NNT, zal de regie voor het toneelstuk van De laatkomer verzorgen. Ook zij staat erom bekend maatschappelijke thema’s in haar voorstellingen voor het voetlicht te brengen, met het NNT bracht zij eerder al grote klassieke stukken op de planken, zoals Medea, La Divina Commedia, Hamlet en Misdaad en Straf. De cast voor de voorstelling zal later bekend worden gemaakt door het gezelschap.

Na het lezen van De laatkomer schreef ze in een brief aan de auteur dat ze ziet ‘hoe om haar heen mensen als ze oud en overbodig zijn, worden weggezet in tehuizen en hoe mensen als ze nog vitaal zijn verdwijnen in hun werk en leven volgens verwachtingen van anderen. In De laatkomer lukt het Désiré Cordier daar op de valreep en met grote vitaliteit aan te ontsnappen. Hij ontdekt de kinderlijke vrijheid om elke logica die het leven dicteert met een intens gelukkige vorm van anarchie te bestrijden. De meesterlijke truc om zijn leven speels te spelen, de durf amoreel te zijn, de creativiteit om het leven op de valreep te vieren vormen een geweldig vertrekpunt voor een theaterbewerking.’

Gaan we zien natuurlijk!

Ik heb het boek een paar dagen geleden gelezen, in een ruk. Het is een 'beklijvend' boek. Het laat je niet zo maar ineens los, mij althans niet.

Berdine schreef

berdine schreef : Even was ik bang dat dit boek dezelfde kant op zou gaan als "Godverdomse dagen". Het begin is nogal sarcastisch, maar zodra Desiré zijn levensverhaal begint te vertellen wordt de toon milder. En dan wordt het een "echte" Verhulst, zoals Marjo al zei. Leuk en pijnlijk en triest. Ik heb erg gelachen om de scène met de caravan en de manier waarop Desiré de foto's en de heiligenbeeldjes zijn kamer uitwerkt. De scène met zijn dochter, de allerlaatste keer dat hij haar zou zien, zal mij het langste bijblijven. Het is een boek dat nog wel even doorwerkt nadat je het uit hebt. Alle consequenties van Desiré's keuze dringen dan pas echt tot je door. Zoals je in de lach schiet om iets humoristisch, om je een tel later te realiseren dat het eigenlijk dieptriest is.

en ik denk dat Berdine dit heel goed heeft geformuleerd. Cynisme in 't begin, daarna meer begrip. Toch blijft het cynisme, naar mijn aanvoelen altijd aanwezig.

Om de scene met de caravan heb ik ook moeten lachen, hardop, maar nadien heb ik me afgevraagd of dit wel echt mogelijk is. Onwaarschijnlijk toch? Een slapstick ( die scene wordt nadien wel heel handig en functioneel opnieuw gebruikt wanneer Desiré vertrekt naar het 'rusthuis'). Zoals ook het fenomeen van die kettingrokende dochter, die dat roken jaren kan verborgen houden voor haar ouders ( superdomme ouders toch!), inbegrepen voor dat 'moedermens', mij vrij onwaarschijnlijk lijkt. Maar zeg maar nooit nooit.

Het reilen en zeilen in 'rusthuizen' kent Dimitri blijkbaar heel goed, zie ook 'De helaasheid der dingen'. Ook mij is dat heel vertrouwd, en zovele dingen zijn herkenbaar, het luid spreken van sommige verzorgsters bvb (niet allemaal) etc. etc. Maar hij is ook 'achter de schermen ' gaan kijken (iets wat verborgen blijft voor de familie) wat er bijvoorbeeld gebeurt wanneer iemand is overleden.....sommige passages heb ik 'diagonaal' gelezen, ....het gebruik van ooglijm .....toch gelezen, en werd me bevestigd door vriendin-verpleegster.

Dit boek is confronterend.

Voor al wie al 'iets' ouder is, maar al te vaak naar begrafenissen moet, en zelf de problemen van de leeftijd ervaart.

Maar ook voor al diegenen van wie de ouders in een 'rusthuis' verblijven, of net niet.

De titel 'De laatkomer' is me nog altijd niet erg duidelijk. Ik heb wellicht een hint gemist. Kan iemand die verduidelijken?

mira