Ron Rash - De fluitspeler

Ja, echt Amerikaans is het wel inderdaad. Maar mooi is het zeker.

Ik sluit me hier bij aan. Een prachtig en aangrijpend boek. Op een gegeven moment wel te spannend voor mij, dus gauw achterin gespiekt. Gerustgesteld weer verder gelezen, maar het liep toch allemaal anders dan ik gehoopt had. Geen happy end, maar wel een logisch en aanvaardbaar einde. Eigenlijk net als bij het andere boek van hem dat ik heb gelezen, Serena. Ook daar hoop je op een goed einde voor alle hoofdpersonen, maar de realiteit is anders.

Ja, echt een prachtig boek. Ik weet niet meer precies hoe het verhaal afloopt maar ik weet nog goed dat ik erg onder de indruk was. Soms past een happy end ook helemaal niet.

Nou, het had gekund, Het boek had dan minder drama gehad, het verhaal was dunner geweest en had minder impact gehad. Het is juist dit einde dat erin hakt: zo kunnen mensen zich gedragen, dit soort kortzichtige mensen bestaan. Dat zou je met een happy end niet teweeg gebracht hebben. Het is op deze manier precies goed en waarschijnlijk ook het verschil tussen literatuur en lectuur, wat de plot betreft. De schrijfstijl is zonder meer literair.

Ja, dat maakt een verhaal als dit zo intrigerend. Bij bepaalde boeken weet je al vanaf het begin zeker dat het goed af gaat lopen. Dat leest heel ontspannend maar het verhaal zal minder goed blijven hangen en minder indruk maken. Bij een boek van Ron Rash weet je niet wat er gaat gebeuren, wat veel realistischer is. Ook in het echte leven is het immers niet altijd eind goed al goed.