Lynn Austin - De plantage

In dit boek past het wel, het is zelfs bijna benijdenswaardig zo rustig en kalm als voormalig slaaf Otis is doordat hij gelooft.

Dettie

Dettie schreef : het is zelfs bijna benijdenswaardig zo rustig en kalm als voormalig slaaf Otis is doordat hij gelooft.

Dettie

Dat heb ik ook eens gehad met een boek (ik weet de titel niet meer). De hoofdpersonen in het boek hadden zo'n rotsvast vertrouwen in God dat ik bijna wilde dat ik ook zo kon geloven. Ook in dat boek stoorde het me niet dat het geloof zo'n grote ruimte innam. Het hoort dan echt bij de personages en is niet belerend van toon.

Wat een héérlijk weekendboek dit...ik blijf lezen.

Ha fijn, is het maar altijd de vraag of je het ook mooi vindt.

Dettie

Erg mooi. Het leest makkelijk, en de romantiek zie je vanaf het begin aan komen,

maar het gáát ook echt ergers over, en het is spannend.

Bizarre tijd toen. Dat proces van het omslaan van het denken, vooral bij de moeder, wordt mooi beschreven. Als je je hele leven geleerd en geleefd heb dat slaven geen mensen maar bezit zijn kun je niet van de ene op de andere dag omschakelen.

hee ik zie dit nu pas.

Ja heel bizarre tijd. Ik vond Otis, die eigenlijk niet echt de hoofdpersoon is het meeste indruk maken.

Vond jij het storend dat het geloof erin verweven was?

Wat ik zo raak vond was wat Lizzie zei. We hebben nooit leren denken, er werd voor ons gedacht, we hebben nooit beslist, er werd voor ons beslist. Het lijkt me heel vreemd én angstaanjagend als dat ineens allemaal wel mag. Voordat ze blanken gaan vertrouwen en gaan geloven... Prachtig ook haar houding na de oorlog, ze had ineens wat terug te zeggen!

Dettie