Peter ter Velde - De vader en de zoon (debuut)

Misschien deed hij dat aanvankelijk wel maar hij heeft de volwassen vertelling herschreven en persoonlijk denk ik dat hij daarmee de mist in ging. De volwassen vertelling is ook heel anders van stijl. Bij schrijven zit je in een verhaal en voel je wat bij een persoon past, je wordt als het ware die persoon of je bent daar op die plek of bij die gebeurtenis. Maar als je een deel van een verhaal na een tijd gaat herschrijven is dat betrokken gevoel weg. Dat IN het verhaal zitten is dan weg. En dat is volgens mij wat je merkt bij het volwassen verhaal.

Dettie

Ik kan me wel voorstellen dat het is gegaan zoals jij hierboven beschrijft.

Ik zeg ook maar wat hoor, wie weet zit ik er helemaal naast maar het kwam op mij niet over alsof het volwassen leven te dichtbij kwam. Integendeel, zelfs.

Dettie

Ik weet niet of het klopt wat jij stelt, ik heb het boek te diagonaal gelezen.

Het boeide niet en ik had het gevoel te vaak zo iets gelezen te hebben. Wat jij zegt over dat te lief en te makkelijk einde, dat had ik ook. Ik vond de vader niet bepaald overtuigend, of het moet zijn dat hij zelf een soortgelijk boek had kunnen schrijven, met andere woorden dat ook hij het even van zijn vader leidde.

De flashbacks hadden voor mij ook geen overtuigingskracht, maar ja, ik geef toe, ik heb er maar eentje goed gelezen..

Er komt geen verslag, daar heb ik het boek niet goed genoeg voor gelezen.

Oei dat was even diep in mijn herinnering graven. Die lessen bij die 'tante' Irma herinnerde ik me nog wel, het sfeertje ook wel.

En ja! toen ik over die grote overgang van jeugd naar volwassen leven las wist ik dat ook weer. Inderdaad geen geweldig boek.

Het begin van het boek vond ik wel goed maar daarna werd het zo enorm zoetsappig, hij werd wel even gered door zijn oud klasgenoten en de sfeer werd wel heel wee.

Kan me er wel iets bij voorstellen dat je het diagonaal ging lezen.

Dettie