Sándor Márai - Gloed

Sándor Márai (oorspronkelijk Grosschmid) werd geboren op 11 april 1900 in het Hongaarse Kassa, het tegenwoordige Slowaakse Košice, in een rijk burgerlijk milieu. Hij studeerde in Leipzig, Frankfurt en Berlijn. Hij vertaalde Trakl en Kafka in het Hongaars en was van 1923 tot 1929 correspondent voor de Frankfurter Zeitung in Parijs. Vanaf 1929 publiceerde hij meer dan 50 romans, verhalen, gedichten, essays en toneelstukken. Gedurende de nazi-tijd leidde hij als schrijver een teruggetrokken leven in Boedapest. Antifascist in hart en nieren, verwierp hij in de jaren 30 en 40 het nazisme. In de jaren 50 verzette hij zich fel tegen het communisme. De communisten verboden zijn boeken en vernietigde alle exemplaren. Deze vervolging zorgde ervoor dat hij Hongarije in 1948 verliet (als onbekend schrijver voor het grote Europese publiek) en naar Italië vertrok. Via Canada kwam hij uiteindelijk terecht in de Verenigde Staten waar is bleef wonen met zijn Joodse vrouw en hun enige zoon. Hij bleef een echte patriot, maar keerde nooit meer terug naar zijn geliefde vaderland. In 1989, een jaar voordat "Gloed" opnieuw werd uitgegeven in zijn geboorteland, pleegde hij zelfmoord.



De herontdekking

“Gloed” werd voor het eerst gepubliceerd in 1942 en bleef toen verborgen voor het moderne lezerspubliek. In 1989 herontdekte de Italiaanse uitgever Roberto Calasso Márai. Hij had al snel door dat hij een verloren meesterwerk in handen had. Hij wordt nu vergeleken met Thomas Mann, Gabriel Garcia Marquez en Calvino. Calasso verwierf de rechten en gaf "Gloed" uit. Het werd een enorm succes. Het boek veroverde na Italië (er zijn daar meer dan 250.000 exemplaren verkocht) ook Duitsland (meer dan 230.000 verkochte boeken) en de rest van de wereld. Er zijn licenties verkocht voor uitgaven in 18 verschillende landen. Zo bereikt Márai na zijn dood toch nog een bijna unieke positie: een postume bestseller. Je kunt dus gerust spreken van een literaire herontdekking van de bovenste plank!



sjosque

stond op de literatuur-leeskring

Het boek heb ik al een tijdje terug gelezen en ik vond het erg mooi.

Het gaat over twee mannen (Konrád en Henrik) die elkaar na 41 jaar weer ontmoeten. Er is vroeger iets gebeurd wat nooit is uitgesproken en waardoor ze elkaar nooit meer gezien hebben. Beiden wisten dat dit gesprek eens zou plaatsvinden.

De twee mannen zaten vanaf hun 10e jaar op het militaire opleidings instituut. Daar werden ze zeer hechte vrienden, ze trokken altijd met elkaar op, een soort tweelingbroers.

Konrád was van arme komaf, zijn ouders hadden er alles voor over om hem de opleiding te kunnen geven. Henrik is rijk. Dit verschil speelt een belangrijke rol maar geprobeerd wordt om dit gegeven niet mee te laten spelen.

Op een dag vindt er iets plaats waardoor ze elkaar niet meer zien. 41 jaar later komt Konrád naar Henrik om die gebeurtenis te bespreken.

Het boek begint met de kennismaking van de beide vrienden en hoe hun gezamenlijke leven verloopt tot de gebeurtenis. Niet echt een boeiend gedeelte.

Daarna vindt HET gesprek plaats en dat gesprek maakt het boek zo bijzonder.

Er worden prachtige zinnen in uitgesproken waardoor je af en toe even moet stoppen om die tot je door te laten dringen. Daarnaast voert het gesprek je langzaam naar het hoogtepunt van de gebeurtenis. Je blijft de hele tijd geboeid.

Het zou echt zonde zijn dit boek niet te lezen.

Groet Bernadet

(ook overgenomen van literatuur-leeskring 16-1-2002)

tja, kan niet anders zeggen dan meesterwerk. Het leest als een trein, maar de zinnen zijn ook fantastisch mooi, opbouw is perfect en ik kon me helemaal vinden in de twee mannen waar het omdraait. Ik vond hun gesprek en hun gevoelens diepmenselijk. Dit boek heeft me aangezet om meer van Marai te lezen en dat is achteraf geen verkeerde beslissing geweest.

Wat ik zo mooi vond was dat Konrad op gegeven moment antwoord wilde geven, maar... Henrik onderbrak hem, stel dat hij er al die jaren naast had gezeten.. dan was hij 41 jaar met iets beziggeweest, conclusies getrokken die niet zo waren. Dan was zijn leven in een klap weggevaagd.

Bernadet

Dat iedereen die "Gloed" nog niet gelezen heeft niet verder leze !

Ik denk dat Konráds weigering om te antwoorden op de vraag of Krisztina mee in het komplot om Henrik te doden zat

juist de bekentenis ís :

als Krisztina niet medeplichtig was zou Konrád haar zéker vrij pleiten.

Nu weigert hij erop te antwoorden...

Henrik begrijpt deze stilzwijgende bekentenis.

De twee mannen doen er liever het zwijgen toe,

en verbranden samen

-als een laatste gezamelijk eerbetoon en liefdesgunst aan Krisztina -

het enige bewijsstuk dat haar nog zou kunnen schaden.

Zo interpreteer ik het.

Voorlopig.

g

Ik ben een beetje huiverig om dit boek te lezen. Waarom? Omdat ik denk dat het in dezelfde stijl is geschreven als De Gravin van Parma en daar kwam ik niet doorheen. Het verhaal van Gloed lijkt me erg mooi.