Jan Vantoortelboom: De verzonken jongen (debuut)

Aangenaam verrast..

minstens!! Ik ben dol op dit heerlijke Vlaamse taalgebruik.

Lees meer: www.leestafel.info/archief/romans-volwas...-de-verzonken-jongen

Marjo

Nou echt een boek voor jou zo te lezen. Én lekker sappig Vlaams en WO I. Dat kan haast niet misgaan...

Dettie

Helemaal waar! Al is die WO 1 niet zo nadrukkelijk aanwezig, dit is een boek dat ik graag zal herlezen!

Ook ik heb genoten van dit boek. Prachtig geschreven, kon het haast niet wegleggen, echt een aanrader

Nou helaas, ik ben geloof ik de enige die dit boek niet kan waarderen.

Ik heb je recensie nu gelezen Marjo en dat prachtige Vlaamse taalgebruik vond ik in dit boek juist zo ergerlijk. Het was rauw en negatief. In het beste geval was het meisje inderdaad "een hoopje molligheid op dikke kuiten", maar de meeste vrouwen waren monsterlijke vetkwabben en roddelheksen. Zelfs grootmoeder werd beoordeeld op de hoeveelheid vet die over de rand van haar kousen stulpte. Verhulst kan dergelijke dingen ook wel zeggen, maar die verpakt het dan in humor. Bij hem wordt zoiets ook met mededogen gezegd. In dit boek zit geen sprankje humor of mededogen met de mensen.



Tijdens de eerste helft van het boek zat ik voortdurend mijn wenkbrauwen te fronsen vanwege de vreemde woordcombinaties. Een meisje dat zingt als een nachtegaal, had een "zalvende" stem. Een Duitse herdershond "trippelde". Allemaal van die woorden die het nèt niet waren. Daardoor las het ook niet vloeiend. Dit werd minder naarmate het boek vorderde. Alleen begon het me toen te irriteren dat er alleen maar laatdunkend en verbitterd over alles en iedereen werd gesproken en gedacht.

Jij noemt het het opgroeien van twee echte jongens. Nou ik vind eentje in elk geval een halve crimineel. En opa eveneens.



Ik vond dit b.v. een gruwelijke zin: "Een gevoel van verlegenheid kwam koud op mijn dak terecht, als een wolk natte sneeuw, die vanuit de lucht door een stel engelen met een trechter op mijn hoofd werd gemikt." Maar het is ook waar dat er bij tijd en wijle ook hele mooie passages staan.

Kortom ik vond het een matig geschreven, onevenwichtig boek.

Als je je begint te ergeren, dan valt ineens al het negatieve op. Dat werkt bij mij ook zo.

Maar hier zijn mij meer de goede dingen opgevallen en heb ik over die andere heen gelezen. Denk ik.