Vonne van der Meer - De vrouw met de sleutel

Tja, ik deel jullie mening niet. Het gegeven vond ik erg leuk. De personen, ook Nettie, komen niet goed uit de verf. Het blijven een beetje opzetjes voor bepaalde karakters. De grote lijnen staan er, maar een diepere uitwerking ontbreekt.

De verhaaltjes die Nettie vertelt, vond ik nogal naïef, ze deden me aan schoolopstellen denken.

Ik verwachtte ook dat een gerenommeerd schrijfster toch enig onderzoek doet naar haar onderwerpen. Bij het verhaal "De laatste hond" zit je als hondenbezitter met kromme tenen, zo weinig verstand van honden blijkt ze te hebben.

Dan nog drie maal het woord Mitschlaffer i.p.v. Mitschlafer en dit allemaal in het begin.....daarmee was voor mij de toon al gezet.

Eigenlijk vind ik het hele boek nogal kinderlijk geschreven. Het is toch niet toevallig bedoeld als jeugdboek?

En ook ik heb het boek van Vonne uit. Ik vond het mooi. Vooral ook het gegeven..iemand die aan de rand van het bed van mensen, hen voorleest, en bij hun levens betrokken raakt. Ik die zin vond ik het meer een roman dan een verhalenbundel. Maar dan bij “de eilandgasten”, waar ook een rode draad was, maar de huishoudster een veel minder prominente rol speelde dan nettie nu. Ik wilde er meteen ook wel een…een eigen voorlezer, die me Dostojevki voorleest, of Toon Tellegen.

Eigenlijk vind ik het hele boek nogal kinderlijk geschreven.

Ik ben er eigenlijk vanuit gegaan dat de verhalen verteld werden met de stem van het personage..in dit geval een kind en een mevrouw die voorleest. Geen grote literaire stemmen. De verhalen die voorgelezen werden waren wel van een ander niveau vond ik.

Al met al een boek waar ik van genoten heb.

Groetjes Willeke

Vonne van der Meer schrijft zo soepel dat je het boek haast te snel uitleest. Er staan zulke mooie zinnen in, en de personages, van hun levens, daar wil je meer van weten. Wie weet wordt dit net als de Eilandboeken wel een trilogie, van mij mag het!

Ik citeer één alinea, zo mooi, dat verdient herlezing...: 'sneeuw maakte de wereld mooier, ook een schreeuwerig, hoekig voorwerp kreeg door een laagje wit iets milds, aanraakbaars. Dan werd de hele straat een schoon opgemaakt bed. Maar algauw had ik gezien dat het natte sneeuw was, vergeefse sneeuw, het woord sneeuw onwaardig. Witte regen zou het moeten heten. In de lucht leek het nog heel wat, maar zodra zo'n vlok de straat raakte, smolt de illusie...'

Dit is een reactie van een boekcrosser, vond het zo mooi dat ik het ook even hier plaats.

Dettie

Pff, ik mis natuurlijk de context, maar ik vind dit niet mooi.