Peter Buwalda: Bonita Avenue (debuut)

Voor mij waren de antwoorden op de vragen vanmiddag op de Dordtse boekenmarkt niet nieuw, ik had hem al eerder gehoord en gezien.

Maar hij had het er over dat zijn boek op vijf nominatielijsten staat. Ik weet dat dat de Gouden Strop was, en de Libris Literatuurprijs en de Academicaliteratuurprijs, maar die andere twee?

Ik had Buwalda bij Willem Brands gezien in het programma boeken. Toen dacht ik al, dit verhaal is niets voor mij.

Maar ja de recensies en ook Marjo waren lovend en ik lees al zoveel minder debuten dit jaar dus toch maar proberen. Eigenlijk verheugde ik me er zelfs op, zoveel positieve berichten, mijn gevoel zal wel verkeerd zijn dacht ik. Maar ik had beter kunnen weten want het is inderdaad niets voor mij.

Ik ben tot pagina 150 gekomen en vind dat al een prestatie. Ik vind het namelijk een erg beklemmend, benauwend, akelig verhaal dat ik nu niet verder wil lezen.

Het verhaal roept weerzin bij me op. Het heeft iets erg beklemmends wat ik vaker bij Nederlandse schrijvers

aantref. Geen enkele humor, geen enkele lichtheid. En de beklemming in dit boek wordt steeds erger. Ook vind ik de overgangen soms te groot.

Schrijven kan Buwalda wel dat is zeker, maar ik ben geen mens dat stijl voor een verhaal laat gaan, ik ben een verhalenmens. Ik ga op in het verhaal en dit verhaal is mij te eng, te verstikkend, te zwaar, te serieus.

Toch eindigt het niet op de laatste plaats voor de shortlist, daarvoor is het te goed geschreven maar het is niet mijn boek.

Ik lees net dat Marjo Buwalda vergelijkt met Grunberg en datzal het zijn, ook die lees ik niet graag. waarin het hem precies zit weet ik niet maar ook de boeken van Grunberg roepen weerzin bij me op.

Dettie

Wat vind je er precies somber aan? ik kan me niets herinneren van een beklemmend gevoel namelijk. /

De hele sfeer. Die Siem die in huis 'de baas' is, waar iedereen tegenop kijkt. Siem de wonderman die alles kan. De 'perfecte' Joni en de niet perfecte andere dochter. Maar vooral het verhaal over zijn zoon die niet wil deugen en die moeder die zich volvreet. Het is allemaal zo'n klein wereldje, zo benauwd. Je krijgt het gevoel dat er een deur opengezet moet worden om er eens een vrolijke frisse wind door de laten waaien. Nergens zit humor in zelfs geen milde. Ook de blootfoto van Siem wordt zonder humor gebracht. De dreiging die uitgaat van een doorgedraaide Aaron, die niet meer precies weet wat hij ziet.

Het deed mij meer denken aan als thriller dan aan een roman. Maar ik heb bij Renate Dorrestein ook altijd een akelig gevoel hoe vaak ik het ook probeer te lezen en waar dat vandaan komt kan ik ook de vinger niet precies op leggen.

Dettie

En je kan het mij ook niet laten invoelen, Want wat je beschrijft heb ik niet als beklemmend ervaren. Iemand die de baas is, die een dominante rol heeft, is dat beklemmend? Ik lees er over, maar ervaar dat niet. Dus, nee, mij stoort zoiets niet.

Tja, dan weet ik ook niet hoe ik het moet zeggen. Ik liep er gisteren al over na te denken wat het nu precies was wat me zo tegenstaat. Het is een gevoel. Iemand die de baas is, overheerst, dominant is, is altijd beklemmend voor een ander. Ieder houdt zijn hart vast omdat ze bang zijn wat diegene er van zal vinden. Als diegene ook nog eens gezien wordt als een briljant wiskundige, iemand met veel verstand, dan wordt de dominantie nóg groter, want 'de baas' zal het wel weten. Bovendien was hij een goed judoka (dus fysiek ook sterk) Die onderdanigheid van anderen voel je en dat vind ik beklemmend. (Die vrouw die stiekem 's nachts hagelslag eet!) Ondanks dat Siem afgeschilderd wordt als een joviale man en aardig voor zijn gezin, overheerst hij wel erg.

Dettie