Adriaan van Dis - Tikkop

Uit.

En wat een goed boek is dit zeg. In ieder geval een boek wat mij enorm aanspreekt.

Ten eerste kan van Dis schrijven, her en der staan prachtige zinnen, en dan komt ook de mooie Afrikaanse taal er nog regelmatig bij.

Maar ik vind vooral de geëngageerdheid

die me in “de wandelaar”ook al zo beviel, erg prettig in dit boek. Van Dis schuwt de morele dilemma’s niet en hij doet dat op een manier die goed na te voelen is.

Wat zijn idealen, waarom heb je idealen, waarom doe je goed, voor jezelf of voor de anderen, en wat doe je als de werkelijkheid er na al je idealen anders uit ziet als je vroeger idealistisch dacht.

Er zit een soort spanning in dat boek die ik wel herken uit het denken over “hulpverlening”. Het is bijna onmogelijk hulp te verlenen zonder jezelf boven die ander te verheffen, niet alleen in materialistische zin maar ook moreel.

Mooi vond ik ook dat die spanning tot aan het einde blijft. Van Dis geeft geen kant en klaar afgerond praatje van hoe het dus blijkbaar moet maar laat ons met dat dilemma zitten. Zet ons aan het denken.

Mulder zegt op de één na laatste bladzijde van het boek

“ Cynisme was een luxe. Net zoals zijn betrokkenheid destijds- hoe gemeend die soms ook was .Hij verbood zichzelf nog langer moreel verontwaardigd te zijn. Je moest mensen nemen zoals ze zijn en met verbazing naar ze kijken. Afstand uit liefde. Niet jouw waarde aan een ander opleggen.

De wereld was zoals ie was. Onrechtvaardig. Mooi soms. En daar keek ie dan naar, liep ie achteraan. La filature. Er zijn door er niet te zijn.

Maar op de láátste bladzijde van het boek, dus maar één bladzijde verder ,als iemand op het vliegveld iets negatiefs over de zwarten in Zuid Afrika zegt staat er;

“” Zijn hand werd een vuist,een vuist bereid een gutsmes te omklemmen,een bijbel mee uit te hollen en er een kneedbom in te stampen.

Zie je wel,hij kon het niet laten zich met de wereld te bemoeien”

Over de spanning tussen die twee citaten gaat dit boek.

Een aanrader.

Willeke

En het staat op de site Willeke

www.leestafel.info/adriaan-van-dis

Wat Van Dis voor mij vooral duidelijk maakte is dat de tijd ook dingen verandert. Je verandert zelf maar ook gedachten over de wereld en 'hoe het zou moeten zijn' veranderen. De tijdgeest verandert, wat vroeger een ideaal was verandert maar wat vroeger niet belangrijk leek kan nu belangrijk gevonden worden.

Dettie

O joh, dat was geen verslag maar gewoon een spontane mening. op een verslag zit ik altijd veel langer te puzzelen.

Maar dank je wel

Ja het gaat over veranderingen in jezelf, in de wereld en in je idealen.

En hoe die twee mannen daar allebei op een andere manier mee om gaan.

Groetjes

Willeke

Nou ik vond het wel een verslag eigenlijk, je hebt het mooi verwoord, vind ik, dus waarom dat niet plaatsen?

Dettie

dank je wel.

Ik vond het ook leuk in dit boek Mulder weer tegen te komen. De hoofdpersoon uit " de wandelaar". Hij is onmiskenbaar een alter ego van van Dis zelf, als Mulder spreekt hoor ik bijna de intonatie van van Dis, en de verwijzingen van een ouder wordende ietwat deftige man die in Parijs woont zijn onmisbaar.

Ik vond in jouw verslag mooi Dettie dat je de personages van van Dis vergelijkt met zilvervisjes, ongrijpbaar. Steeds als je denkt dat je ze hebt ontglippen ze je weer.

Maar ik vond wel dat in vergelijking met "de Wandelaar" Mulder deze keer iets minder toeschouwer en be-schouwer was, en wat meer betrokken.

Dat hij zijn handen letterlijk vuil maakte, terwijl hij in mijn herinnering in de Wandelaar steeds stond te kijken, naar de armoede, de brandende panden en de ellende.

Willeke

Ja van Dis zegt zelf ook dat Mulder 'een uitvergroting van bepaalde aspecten van hem zelf is'. Ik had af en toe ook dat ik Van Dis zelf zag ipv Mulder.

Ik zit te twijfelen over de niet of mindere betrokkenheid van Mulder in De wandelaar. ik heb het boek niet hier maar volgens mij was hij op het eind wel betrokken, bij de pater in de kerk en bij het meisje dat de hond krijgt.

Maar helemaal zeker ben ik er niet van. Mulder was in De wandelaar wel me uiterlijk meer de afstandelijke man maar in zijn gedrag leek me toch ook wel betrokken. Zogenaamd onder het mom van de hond die hem overal mee naartoe nam. Als hij dat écht niet gewild had dan had hij er wel voor gezorgd dat de hond wegging.

Dettie