Ja, belofte maakt schuld. Ook voor mij. Jij hebt je aan je woord gehouden, nu ik dus. Ik kijk niet elke dag op deze site, vandaar dat ik wat laat ben.
Je hebt w.b. 'Zonder titel' technisch wel gelijk, Marjo. Het is een verhaal waar je binnenwandelt en ook zo weer uitwandelt. In zoverre heeft het dus 'kop noch staart'. Ik weet niet of je wel eens een manisch iemand hebt meegemaakt, iemand die maar door en doorgaat, iemand waar je doodmoe van wordt, die niet te stoppen is, al wil je dat nog zo graag omdat hij bijvoorbeeld een vriend van je is. Het eind van het verhaal geeft eigenlijk aan dat er niet zomaar een eind is.
Wat betreft het verhaal 'Het kwade amen': daar zie je dat een 'jeugdhunkering' (wat een woord, het was eruit voor ik er erg in had) toch nog een bevredigende afloop krijgt, al is het laat. Het is een verhaal dat misschien ouderen meer aanspreekt, omdat een andere laag van het verhaal het verlies van het geloof en de daarmee gepaard gaande pijn in beeld probeert te brengen. Zoals iemand me letterlijk schreef: "...de laatste (titel-)novelle, die mij - zo dat mogelijk is - nog iets meer aansprak dan de andere, omdat ik (als ooit gelovig kind) af en toe vecht met het gevoel dat ik god mis en je verhaal mij op dat punt in al zijn (ogenschijnlijke) eenvoud diep wist te raken.."
Waar ik me over verbaas (en waar ik tegelijk blij mee ben) is dat van elkaar verschillende mensen door een ander verhaal geraakt worden, een dat het dichtst bij hun eigen belevingswereld ligt.
De meeste mensen vinden 'Sheila! Sheila' het moeilijkste verhaal, maar jij had er kennelijk geen moeite mee.
Bedankt voor je reactie. Ik vond het op mijn beurt leuk om erop te reageren.
Hartelijke groet. Jan Wijnen.