Carl Friedman: Twee koffers vol

Pràchtig boek, ook speciaal voor mij omdat ik op Zurenborg ben opgegroeid en die wijk dus op mijn duimpje ken. Een stukje van de wijk werd trouwens 'Klein Jerusalem' genoemd. Als ik naar school ging, moest ik langs de Van den Nestlei, waar de synagoge staat.

De joden in de straat waren voor mij een zeer vertrouwd beeld.

Geplaatst: 17 jul 2005 11:00 am Onderwerp: Tralievader

---

Een klein boekje met een enorme impact.

In korte schetsen vertelt Friedman over haar vader die "kamp" heeft.. steeds opnieuw vertelt hij zijn (te )jonge kinderen over zijn belevenissen in dat kamp. Hij staat er niet bij stil dat zij het niet kunnen verwerken.

Behalve over de gruwelijheden in een concentratiekamp gaat het boek dus vooral over de tweede generatie, die moest leven met hun ouder die "kamp" had..

Het boek is verteld vanuit het kind dat Friedman zelf was. Autobiografisch

dus.

Marjo

---

Dit schreef Marjo elders over het boek Tralievader van Friedman, even hier geplaatst.

Dettie

Een prachtig boek! En een geslaagde verfilming!

Het belangrijkste thema in het werk van Friedman is het joods-zijn of de joodse identiteit, gekoppeld aan antisemitisme en de trauma's van de holocaust. Jarenlang heeft men gedacht dat Friedman daarmee behoorde tot de tweede generatie slachtoffers van de Tweede wereldoorlog.

Tot in 2005 bekend werd dat Carolina Klop, pseudoniem Carl Friedman, geboren is in een katholiek Brabants gezin en dat haar ouders - en zij dus ook - helemaal niet joods zijn!

Dit misverstand komt voort uit haar joodse pseudoniem en de schrijfster heeft nooit de moeite genomen dit misverstand over haar joodse afkomst recht te zetten.

De vader van Friedman heeft, omdat hij deelnam aan het verzet, in het concentratiekamp Sachsenhausen gezeten.

Friedman heeft een hekel aan publiciteit rond haar persoon!

Een aantal literatuurcritici heeft Friedman verweten meegelift te hebben op de successen van authentieke oorlogservaringen...

Jeannette

Kan ik me voorstellen dat ze dan een hekel aan publiciteit heeft!

Marjo, dat verbaast me dan weer hoogdelijk dat jij met het proza van Friedman iets kan aanvangen! Is het dan toch de soberheid en storen de vele details je dan niet. Ik bedoel Friedman is enigsinds vergelijkbaar met Voskuil, terwijl je niks met het Bureau hebt, zoals ik hier op de leestafel mocht lezen?

Roel, Marjo blijft een mysterie.

Na al die jaren weet ik nog steeds niet welk boek haar zal aanspreken en is het elke keer een verrassing haar mening te lezen, wat ik trouwens wel erg leuk vind die onvoorspelbaarheid.

Dettie