Rob van Essen: Visser

Marjo schreef : Door het op deze manier neer te zetten, Jaenette, doe je dan niet precies hetzelfde als de figuren uit zijn boek?

Hij is dom geweest, maar is zeker niet iemand die de nazi's verdedigt!!

Als je dit hier leest zonder dat je het boek kent, trek je de verkeerde conclusie.

Nee, dat vind ik niet Marjo.

Ik heb niet geschreven dat Visser de nazi's verdedigd. Hij heeft in de klas een uitspraak gedaan die uit zijn verband gerukt is en die in de media opgeblazen wordt. Visser herkent zich niet in het beeld dat de media van hem schetst. Maar plaatselijke rechts extremistische jongeren zien Visser als hun held. Visser ondergaat het... Hij spreekt het niet tegen...

Maar ik heb ook geprobeerd om aan te geven dat Visser een verknipt figuur, het fragment van bladzijde 31. Seksuele handelingen met een minderjarig meisje.

Een verklaring voor het overspannen zijn van leraar Visser zou mogelijk kunnen zijn het niet verwerkte overlijden van zijn dochtertje. Maar dit is geen verklaring voor de manier waarop hij met zijn leerlinge omging in de caravan en hoe hij later in het ziekenhuis reageerde op de clown!

Volgens mij hebben wij in dit boek niet te maken met een personage die beschadigd is door een ongelukkige uitspaak; hier hebben we te maken met een eenerzijds meelijwekkende man met veel verdriet, anderzijds met een onsympathieke hoofdpersoon met ziekelijke trekjes.

Jeannette

Wat ik bedoel is dat je door dit te vermelden als de aanzet van zijn instorting, dus niet alleen maar dat hij een domme opmerking maakte, maar expliciet wat hij dan misschien wel gezegd zou hebben (dat staat nergens), je reacties krijgt zoals die van Dettie.

Je roept dan iets op wat in mijn ogen niet terecht is, want het boek gaat daar helemaal niet over.

De man zit met een onverwerkt verdriet, hij heeft dat jaren opgekropt en is zichzelf niet meer. Die ongelukkige uitspraak is de aanzet tot zijn val, niet de oorzaak.

Ik vind hem niet onsympathiek, maar zoiets is persoonlijk.

Ik ben het met je eens dat dat ene stukje ranzig is, en ik betreur het ten zeerste dat Van Essen het in het boek gezet heeft. Maar het is denk ik een symptoom van zijn overspannenheid. Hij is niet zichzelf. Ik zou dat geen verknipt persoon willen noemen, maar ok, op dat moment is hij dat wel.

Maar waar ik een beetje over val is dat door nu juist deze dingen te noemen, je het boek geen recht doet. Je nodigt anderen niet echt uit om het te gaan lezen, en dat is jammer.

Dát stukje over dat kind maakte inderdaad dat ik dacht nou dat boek hoef ik niet te lezen. Gatverdamme.

Maar ik vraag me af, ik heb meerdere boeken gelezen over onderwijzers die ontsporen. Wat maakt dit boek zo mooi, dat je zou willen dat wij het ook gaan lezen?

Dettie

Marjo schreef : Ik ben het met je eens dat dat ene stukje ranzig is, en ik betreur het ten zeerste dat Van Essen het in het boek gezet heeft. Maar het is denk ik een symptoom van zijn overspannenheid. Hij is niet zichzelf. Ik zou dat geen verknipt persoon willen noemen, maar ok, op dat moment is hij dat wel.

Maar waar ik een beetje over val is dat door nu juist deze dingen te noemen, je het boek geen recht doet. Je nodigt anderen niet echt uit om het te gaan lezen, en dat is jammer.

De schrijver van Essen heeft een romanpersonage in zijn boek "Visser" neergezet, met afwijkend gedrag. Volgens mij heeft de schrijver dat bewust gedaan.

Een mogelijke verklaring voor dat gedrag kàn zijn overspannenheid zijn.

Van Essen heeft in ieder geval een personage beschreven waar lezers over kunnen discussieren!

De reden waarom ik dit afwijkend gedrag van de hoofdpersoon en zijn ongelukkige uitspraak in mijn reactie noemde, is omdat ik de omschrijving van "Visser" als een roman over een leerkracht met onverwerkt verdriet die ontspoort, niet helemaal de lading vond dekken.

De roman is veel gecompliceerder, maar heel interessant en absoluut de moeite waard om gelezen te worden!!!

De roman biedt ook veel stof tot discussie...

Op www.nieuwamsterdam.nl is een video opname van de schrijver waarop hij praat over dit boek, te vinden.

Jeannette

Dat moet ik nog eens beluisteren.

Waarom ik het een mooi boek vind (en nooit zal ik zeggen dat iemand het 'moet' lezen), is juist omdat er niet sentimenteel gedaan wordt over de dood van zijn kind, en niet over het stuk gaan van het huwelijk.

Die dingen worden als terloops vermeld omdat ze natuurlijk wel de oorzaak vormen. De oorzaak van het desintegreren van een man (die toevallig leraar is, dat had van alles kunnen zijn), waarbij die domme uitspraak de aanleiding is.

Zeker: hij doet vreemde dingen, maar ik heb het gevoel dat het gedrag is van een man die zichzelf niet meer is. Het is de beschrijving van een val, niet tegen te houden, onontkoombaar, en destructief voor de man zelf. Hij kan er niet tegen vechten.

Natuurlijk is dat afwijkend gedrag, maar dat heeft een oorzaak. De man is niet altijd zo geweest. Hij heeft de façade jarenlang op kunnen houden, maar nu is het geknapt.

Ik vind het heel goed gedaan, hoe dit beschreven wordt. Zoals ik al zei: ingetogen, niet sentimenteel. Op dat ene jammerlijke stukje na, niet uit op shockeren, gewoon erg overtuigend. In mijn ogen.

Als je nu die ene scene, die dus inderdaad shockeert, letterlijk hier neerzet, geef je een heel andere indruk van het boek, dan het volgens mij is.

Wat je precies bedoelt met dat het de lading niet dekt, dat begrijp ik niet. Voor mijn gevoel is het namelijk precies dat: een boek over een man die zijn verdriet niet langer de baas kan en 'ontspoort'.

De manier waarop, dat is de keuze van Van Essen, en daar heb ik geen moeite mee.