Rik Launspach: 1953

Marjo, wat een goed verslag. Ik kan me er helemaal in vinden.

Hoewel het boek inderdaad leest als een trein, trek je af en toe toch je wenkbrauw op. De zijnlijnen zijn weliswaar boeiend, maar nog niet helemaal af en passen voor mijn gevoel niet helemaal in het boek.

Soms bemerkte ik bij mijzelf ook wel het gevoel van, ja ja nou weten we het wel.

Toch heb ik het boek met veel plezier en op hoge snelheid gelezen.

Enne wat betreft de serie het wassende watter: uitzending gemist:D Met name als je een keer ziek bent, of 's nachts niet kunt slapen een uitkomst!

Vind dit een zeer goed boek. Heb een paar recensies gelezen en dacht ik moet het boek ook maar kopen. Binnen een paar dagen had ik het uit en heb het voor de tweede keer gelezen. Het is een boek wat je in zijn greep houdt. Was alleen wel boos hoe het is gegaan met baby Ernst

Oeps, ik ben niet ver gekomen in dit boek. Die opgetrokken wenkbrauw, die Marjo in haar verslag noemt, zat me voortdurend dwars. Het begon al snel: Julia wordt 18 jaar en zou dan meerderjarig zijn en het huis uit kunnen. Fout, in 1952 was je pas met 21 jaar meerderjarig. De karakters zijn ongeloofwaardig. Vreemde woordcombinaties: Groente schillen en aardappels koken, had dat omgedraaid en het was logisch geweest. Er worden woorden van deze tijd gebruikt (plaid). En één keer moest ik ook erg lachen: 3,5 meter. Als je je armen uitsteekt en op je tenen gaat staan kun je erbij! of woorden van die strekking. Ik weet niet hoe groot Julia was, maar behoorlijk aan de maat lijkt me. Kortom ik vond het knullig geschreven en ik ga er mijn tijd niet aan verspillen.

Ik herinner me nog dat ik de schrijver gemeld had dat er dingen niet klopten en dat ik het verhaal rommelig vond. Hij was zeer gepikeerd: andere schrijvers waren het beslist niet met mij eens!

Tja, iemand die van geen kritiek wil weten.... dat wordt nooit een goede schrijver, maar misschien is dat zijn streven helemaal niet.

Dat je gelijk had, blijkt uit de voorbeelden.