Kort verslagje, Marjo heeft alles al verteld
Judith Koelemijer heeft gedegen haar werk gedaan en Anna Boom was een zeer interessante vrouw met een bizar leven. Toch is het allemaal vrij afstandelijk gebleven. Waarschijnlijk kon dat niet anders want Anna Boom is niet iemand die graag haar verhalen vertelt. Het is dat ze een keer praatte in haar droom en haar man met veel moeite uit haar kreeg waarover ze gedroomd had.
Ze vertelde het hem, waarop hij actie ondernam en zodoende kunnen wij ook het verhaal van Anna lezen.
Ze heeft nooit een echt thuis gekend. Zij en haar moeder leefden in pensions en trokken van hort naar her. Een vader was er niet.
De laatste plaats waarin ze woonden was Boedapest. Maar de oorlog breekt uit en in 1942 trekken Anna en haar moeder naar Amsterdam. Maar... Anna gaat al snel weer terug, in Boedapest zit haar grote liefde. Anna belandt daar in de hel, ze werkt in een ondergronds ziekenhuis en helpt joodse mensen zoveel ze kan. Ze verzorgt valse identiteitspapieren, helpt ze aan onderduikadressen enz enz. Na de oorlog sluit ze het hele oorlogshoofdstuk af, dat is geweest... tot die nacht.
Het verhaal is op zich interessant maar door de afstandelijkheid gaat Anna niet echt leven voor je. Het is als een soort journalistieke documentaire gebracht. Alles wordt wel verteld maar niet ingeleefd.
Dettie
