Laia Fàbregas - Het meisje met de negen vingers (debuut)

Ach, ik heb 4 jaar Spaans gehad en dan krijg je ook een stukje geschiedenis mee. En ik ben vroeger veel in Spanje geweest in een plaatsje (Castedefels) net boven Barcelona. Dat was Catalaans en toentertijd liep de Guardia Civil nog regelmatig (gewapend) over de camping en werden mensen 's avonds van het strand gevaagd en durfden veel Spanjaarden niets te zeggen over Franco.

Vandaar dat ik het weet, anders had ik het ook niet geweten.

Dettie

Het is inderdaad zo dat als je kennis hebt van achtergrond een verhaal je meer kan zeggen en je het anders leest.

Ik vond het een heel aardig boek. Niet steeds heel goed geschreven, maar ik las ergens dat de schrijfster pas 10 jaar in Nederland is. Als ze het in het Nederlands heeft geschreven, dan vind ik het heel knap. Die fantasiestukjes over het afnemend aantal vingers vond ik erg creatief. Ze heeft fantasie genoeg. Het fotoverhaal was niet helemaal overtuigend, want waarom niet enkel de foto's vernietigd waar dat ene handje compleet op stond?

Al met al heb ik het met plezier gelezen!

Boeiende commentaren.

mira

Ja ik had ook moeite met het fotoverhaal berdine.

Maar verder vond ik het wel een goed geschreven boek.

Het heeft helaas de longlist niet gehaald.

Dettie

Vreemd, maar op de een of andere manier toch wel boeiend verhaal. Het is moeilijk onderscheid te maken tussen fantasie en werkelijkheid. Ook vreemd dat het ene hoofdstuk is geschreven vanuit de ik-figuur en het volgende hoofdstuk vanuit de derde persoon. Het verhaal gaat bijna uitsluitend over Laura, Moira speelt maar een heel ondergeschikte rol. De verhalen over het steeds maar afnemende aantal vingers vond ik niet echt prettig om te lezen en ik heb me suf zitten denken waarom Laura hier zo geobsedeerd door was. Als je al één vinger kwijt bent, wil je de rest toch juist niet kwijt? Ook had ik het idee dat hier misschien een of andere symboliek achter zat, die ik dan dus volkomen miste! En wie was die Arnau nu precies? Volgens mij allemaal verschillende personen die door Laura steeds Arnau genoemd werden. Gelukkig komt er aan het eind van het verhaal nog een soort verklaring, maar echt bevredigend is die nu ook weer niet. Kortom, heel apart boek.