Ik mag dat persoonlijk wel, wat afstandelijkheid in een verhaal, constateren en weergeven dus. Als er van alles omheen verzonnen wordt, kan het snel te romantisch worden. Dat zou mij weer tegen kunnen staan. Hendriksma vind ik een heel ander verhaal, niet te romantisch overigens. Snijders is ook weer heel anders, omdat het daar over een kind gaat dat de wereld waarneemt.
Ik dacht bij van Walsum eerder aan Geert Mak.
Dat 'eigen ervaringen gebruiken', ja dat lijkt een hype in deze tijd. Daarom verschijnen er zoveel boeken denk ik, en daarom is het niet origineel. Maar ik vond het toch wel wat hebben. Het zal de herkenning wel zijn.
