Céline Linssen: Duet (debuut)

Zo heb ik het ook opgevat: dat het vooral om die tegenstelling ging. Hoe twee jonge vrouwen een heel ander leven leidden, en hoe ze op elkaar reageerden. De achtergrond deed niet ter zake.

Doordat ze Mata Hari als personage gebruikte plaatst het automatisch het boek in die tijd, maar ik had niet de indruk dat het vooral om het historische aspect ging. Nu ze dit gebruikte, deed ze dat goed, ze heeft onderzoek gedaan. Maar het was geen hoofdzaak. Denk ik.

Is ook zo, dat het om die tegenstelling ging en je moet dat denk ik ook opvatten als een keuze van de auteur.

Maar als lezer heb ik dan weer andere wensen.

Ik weet het niet zo. Na zowat honderd bladzijden kon ik mij niet echt meer op het boek concentreren. Misschien had ik meer verwacht van de figuur Mata Hari. Ik ben het er wel mee eens dat deze figuur eigenlijk als kapstok gebruikt wordt om een tegenstelling op te bouwen tussen twee totaal verschillendew werelden (werelds-erotische versus het van de wereld weg gekeerd zijn van de non), maar toch, ik voel mij er niet echt gelukkig mee. Ik neem het later nog wel eens terug op, maar ik het het deze week toch al verder doorsturen.

Rutger

Grada je schreef dat je het prachtig vond. Kan je ook 'zeggen' waarom?

vertel, vertel...

Dettie

Nou, geen reactie van Grada! Dan zal ik maar zeggen waarom ik het prachtig vond. Ik vond het een geloofwaardig, subtiel uitgewerkt verhaal. Ik miste de niet uitgewerkte buitenwereld niet, het ging toch enkel om de relatie tussen de twee zo verschillende vrouwen. Hoe ze langzaam elkaar gingen begrijpen en invoelen, de herinneringen en de vragen die ze bij elkaar opriepen. En hoe ze elkaar tot nieuwe inzichten brachten. Prachtig!

Oeps! Ik had deze oproep niet gezien. Er zijn meerdere topics over de debuten en ik haal ze wel eens door elkaar, vandaar.

Maar nu dan mijn antwoord.

Waarom vond ik het prachtig?

Nou, zoals sommigen van jullie misschien weten inmiddels, ben ik als lezer erg gevoelig voor een uitgewerkte stijl/materiaalbehandeling.

Meer dan voor de inhoud op zich.

De stijl moet in elk geval kloppen en het liefst ook iets extra's te bieden hebben.

Bij Mevrouw Couperus van Sophie Zijlstra bijvoorbeeld was de stijl zo onzorgvuldig en onevenwichtig dat het hele verhaal me niet meer kon boeien.

Celine Jensen hanteert in Duet een zorgvuldige en subtiele stijl.

De twee vrouwen zijn volkomen verschillend en beiden worden geloofwaardig en waarachtig neergezet met een binnenwereld waar ik me in kan verdiepen en die ik als lezeres beetje bij beetje kan leren begrijpen. Net zoals de twee elkaar gaan begrijpen.

Dat ik begrip en sympathie krijg voor die twee, al vind ik ze in eerste instantie behoorlijk irritant, is een verdienste van de schrijfster.

Bovendien worden ook alle nevenpersonages goed uitgewerkt.

Heel mooi!

groetjes,

Grada