Een boek van Anne Provoost is altijd waardevol, omdat je leert genieten van literatuur. Haar rijke, poëtische en beeldende taal, speciale verhaalpatronen, mooie vergelijkingen en de suggestieve stijl spreken mij aan. Ik vond het boek confronterend en ontroerend. Uit ervaring weet ik dat het noodlot heel onverwachts kan toeslaan en dat omgaan met gemis de ene dag beter lukt dan de andere dag. Iedereen kan op z'n eigen manier verdriet en grote verliezen een plaats geven in z'n leven. Want tijdens het boek worstelt Linda met het verlies van haar zicht en haar zelfredzaamheid, maar aan het einde van het boek accepteert ze haar verliezen. Het is prachtig hoe die ommekeer benadrukt wordt door een verandering in het landschap. Eerst is er alleen droogte, hitte en stof. In het laatste hoofdstuk wordt het droge landschap bedekt met sneeuw. Ik ben het volledig eens met de passage waarin de moeder van Cloë zegt dat een mens tijd verliest, omdat hij denkt dat hij meer dan genoeg tijd heeft. Verder vind ik ook dat kijken in een moeder-dochter relatie heel belangrijk is. Want inderdaad een blik van mijn moeder zegt veel meer dan woorden.
<t></t>
