Louis Ferron - Het overspelige gras

Ik vond het een intrigerend boek maar wel enorm triest.

Wat ik vreemd vond was dat de ouders zo afwezig waren. Ze werden wel genoemd en af en toe kwamen ze wel in het verhaal voor maar waren niet nadrukkelijk aanwezig, pas op het eind komt er ineens een razendsnelle 'ontknoping'.

Wat denk jij over het doorvoeren van de driehoek? Vind jij dat ook? of Niet? vertel, vertel

Dettie

De ontbrekende ouders vond ik wel functioneel voor de manier waarop Ferron de adelstand wenste neer te zetten: uitsluitend gericht op het behoeden en beheren van het erfgoed, met alle plichten, normen en waarden die daarmee gepaard gaan. En slechts vanuit verstandelijke overwegingen zorgen voor de daarvoor benodigde stamhouders. Een mooi voorbeeld is de begrafenis van Grootvader Eduard, waarbij zoon Eduard constateert: “Ooit zou hij de reden leren kennen waarom hij niet echt om het sterven van zijn vader getreurd had en in een moeite door leerde hij dan tevens verder geen enkele aandacht aan die reden te besteden. Wie zich daarmee bezighield was een slapjanus en de Van Lookerens waren mannen uit een stuk, hoeders van een uit graniet gehouwen traditie die stond voor alles wat door een overmatig gevoelsleven dreigde ten gronde te gaan.” Of: “Adel zoent niet”. Of: “Als hij (Eduard) op zoek was naar momenten van intimiteit, die hij eerder bij Jakob dan bij zijn moeder hoopte te vinden.” Zonder de plot te verklappen was het daarnaast natuurlijk ook nog zo, dat het woord “ouders” wat dubieus is in deze geschiedenis.

Overigens: Een bissectrice in de twee-dimensionale meetkunde is een lijn die een hoek in twee aan elkaar gelijke hoeken verdeelt. Dit wordt ook wel een deellijn genoemd. In een driehoek kun je vanuit elke hoek een bissectrice trekken en het ging bij Tresckow om het snijpunt van twee van deze bissectrices binnen een driehoek. Daar schilderde hij waar hij de nadruk op wilde leggen. Dit benadrukt m.i. voornamelijk de zakelijke manier waarop hij zijn composities samenstelde. Als contrast met de kenmerken van de Romantiek waar juist introspectie, intuïtie, emotie, spontaniteit en verbeelding centraal te staan, die Ferron zo fascineren. Zoals het volgende fragment toont (waarin Eduard jaloers is op de aandacht van Tresckow voor zijn zus):" Op Agathe lieten zich gemakkelijker coördinaten uitzetten dan op hem (Eduard). Zij was de concreetheid in persoon. Om haar zweefde niets nevelachtigs. Als in lijnen geëtst stond ze daar tegen de ruimte en wat de bissectrices betrof: waar die bij haar kruisten, dat hoefde je je niet af te vragen. Niet in haar hoofd in elk geval; daarbinnen deed zich misschien wel de enige nevelvorming voor die ze ooit gekend had. Voor de rest bestond ze uitsluitend uit vlees en bloed."

Het gaat dus meer over bissectrices dan over driehoeken. Wat die driehoeken betreft, deel ik je mening dus niet.

Op Agathe lieten zich gemakkelijker coördinaten uitzetten dan op hem (Eduard). Zij was de concreetheid in persoon. Om haar zweefde niets nevelachtigs. Als in lijnen geëtst stond ze daar tegen de ruimte en wat de bissectrices betrof: waar die bij haar kruisten, dat hoefde je je niet af te vragen. Niet in haar hoofd in elk geval; daarbinnen deed zich misschien wel de enige nevelvorming voor die ze ooit gekend had. Voor de rest bestond ze uitsluitend uit vlees en bloed."

Dat vond ik juist zo'n vreemde zin. Je neemt aan dat hij met het kruisingspunt (snijpunt) haar letterlijke kruisstreek bedoelt maar dan daarna... voor de rest bestond ze uitsluitend uit vlees en bloed...

Het is allemaal erg tegenstrijdig. Zij is concreet (duidelijk en bepaald)maar voor mij betekent zij bestond uitsluitend uit vlees en bloed juist dat ze een emotioneel persoon was. Ik heb erg zitten staren op die zin en het is frappant dat je deze zin net aanhaalt.

(voorbeeld van meerduidigheid blijkbaar)

Dettie

Librije schreef : De ontbrekende ouders vond ik wel functioneel voor de manier waarop Ferron de adelstand wenste neer te zetten: uitsluitend gericht op het behoeden en beheren van het erfgoed, met alle plichten, normen en waarden die daarmee gepaard gaan. En slechts vanuit verstandelijke overwegingen zorgen voor de daarvoor benodigde stamhouders

In dat opzicht heeft Ferron het inderdaad goed gedaan maar dat bedoelde ik niet. Ik bedoelde eerder dat in het verhaal pas op het laatste moment de ouders besproken worden en in een sneltreinvaart wordt alles uit de doeken gedaan, bijna afgeraffeld.

Het zijn in feite twee verhalen in een. De ontwikkeling van Eduard III onder invloed van Tresckow en de geschiedenis van het geslacht van Lookeren zélf. Het hadden bijna twee aparte boeken kunnen zijn.

Dettie

Librije schreef : Het gaat dus meer over bissectrices dan over driehoeken. Wat die driehoeken betreft, deel ik je mening dus niet.

Ik bedoelde dat alles een driehoek vormt en dat jacob steeds het snijpunt is in die driehoeken.

Wat de bissectrices betreft drukte ik me totaal verkeerd uit. (Ik schreef het woord ook 2 x verkeerd )

De essentie, zoals jij die ook vertelt, had ik begrepen. Eigenlijk is dat ook wat Eduard angst aanjaagt omdat Eilov in zijn schilderijen deze 'techniek' zover heeft doorgevoerd en de mens zelf door deze wiskundige benadering bijna onmenselijk heeft gemaakt. De mens zelf is in de ogen van Eilov ook niet belangrijk. Maar ik merk dat het nu niet goed kan zeggen, ik probeer het morgen nog wel een keer. Wat in je hoofd zit is af en toe in woorden zo moeilijk uit te drukken.

Dettie

Dettie:

Het zijn in feite twee verhalen in een. De ontwikkeling van Eduard III onder invloed van Tresckow en de geschiedenis van het geslacht van Lookeren zélf. Het hadden bijna twee aparte boeken kunnen zijn.

Na het lezen van De Tuinkamer en Hier ligt Boot (essay) was het gedachtengoed van Ferron voor mij wat duidelijker geworden en daarom wilde ik graag eens ervaren hoe hij daar in een roman mee omging. De geschiedenis van het geslacht Van Lookeren leek een aardige kapstok. Maar het geheel overziend denk ik inderdaad, dat hij in het middelste stuk zijn (bekende) ideëen vormgeeft en daar het (vrij korte) begin en het (net zo korte) eind omheen gedrapeerd heeft. Zo werd het toch nog een beetje een roman.

Ik ben gestrand in Niemandsbruid. Ik had het gevoel, dat daar zelfs die moiete niet meer genomen was. Maar misschien dat ik later nog eens een oudere titel probeer: De keiensnijder uit het Fichtenwald moet wel de moeite waard zijn.