Sanne Helbers - Alle kleuren van de nacht (debuut)

Tja, als je het niet gelezen hebt, kun je niet veel commentaar geven...

Het was een grapje, daarom al dat smilesnoetje erachter.

Maar je zou eventueel wèl kunnen zeggen waarom het boek je niet trekt, bedenk ik me nu.

Dettie

Ik had er ook een smiley achter moeten zetten bedacht ik later.

Maar waarom het me niet trekt: Ik hou niet zo van die types die zo nodig zichzelf moeten zoeken en opvullen en nooit gewoon genoegen nemen met wie ze zijn. Die "moeilijk" doen. Dan heb je het ook nog over mannen die de boel moeten opleuken en een raadselachtig einde. Maar vooral vanwege het soort vrouw dat de hoofdpersoon is.

En Marjo, wat is jouw reden?

Het is in dit boek niet zozeer zichzelf zoeken, maar de zin van het leven zoeken.

(Mijn antwoord op 'Wat is de zin van het leven?' is altijd 'Het leven zelf'.

In mijn ogen is er zoveel dat je eigenlijk gelijk al een leven tekort komt!)

De visie van de vrouw in het boek op het leven is naar mijn gevoel nogal deprimerend en ik vroeg me af of de schrijfster de mensen die het lezen niet heel erg de put in praat. De eerste keer dat ik erin begon moest ik het even wegleggen vanwege dat deprimerende. De tweede keer las ik het afgelopen woensdag, een heerlijke, zomerse, zonnige dag, dan ziet en voelt alles wel even anders en kon ik wèl verder lezen.

En toen ik dat eenmaal deed merkte ik toch gegrepen te worden door het verhaal.

Ja die mannen... het was een tegenhang denk ik vanwege het feit dat Raavi niet de droomman was die de vrouw uit het boek dacht dat hij was. Raavi was namelijk een vrouw en zij kreeg evengoed gevoelens voor Raavi. Het leek alsof er in het verhaal toch mannen bij moesten, een snel avontuurtje, misschien om de verwarde gevoelens te benadrukken, wat niet lukte overigens.

Dettie