Jan Wijnen - So sorry

Maar de verteller praat toch tegen haar moeder? En had zich gekleed als haar moeder (met die haarband) en eigenlijk had ik het gevoel dat die vrouw die het boek leest, het boek van haar moeder las. En dat de vrouw die het boek leest eigenlijk de dochter was die zich verbeeldt dat zij het is die daar zit.

Dus om even samen te vatten. De dochter doet alsof ze haar moeder is en ziet zichzelf daar zitten met het boek van haar moeder en haar kind.

Zij beeldt zich in hoe haar moeder tegen haar had kunnen zijn...

Dat begreep ik eruit tenminste.

Dettie

Tjee, ik zie het allemaal veel simpeler. Ze had het wel tegen haar moeder, in gedachten. Maar ze zat gewoon in levende lijve op dat terras, en daar zat die andere vrouw, die ze niet kende, dat bepaalde boek dat zij geschreven had te lezen, terwijl ze haar kind aan haar lot overliet.

En dan neemt de schrijfster dat lot in handen.