Majgull Axelsson - Huis der Nevelen (samenleesboek)

Dat zal het zijn, Dettie, je leeft je teveel in. Ik vond het boek best schokkend, maar ik heb er in het echte leven geen last van. Dat zou ik wel hebben als ik zoiets als met dat kind in de krant zou lezen.

Jawel, even..maar ook daar zou ik al niet wakker meer van liggen. Er gebeurt zoveel, dat kan gewoonweg niet. Pas als het nog dichterbij komt, als je de betrokkenen kent, dan raakt het.

Ja, ik leef me inderdaad erg in. Dat zeg ik ook altijd, als ik iets lees dan sta ik er als het ware bij en 'zie' het met alle gruwelijke details erbij.

Inderdaad daarom lees ik ook geen thrillers, dat zou ik niet overleven denk ik :puppydogeyes:

Ik zie van dit boek in feite nog dat landschap voor me, de donkere lucht, alles onder de zwarte as vanwege die vulkaanuitbarsting. Dat huis enz.

Dettie

die een HSP is.

Ik heb meestal niet zoveel last van een boek, maar dit boek bleef ook een paar dagen door mijn hoofd spoken. Ik vond het wel een goed boek, maar ik vind alle boeken van deze schrijfster erg goed.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik me vooral nog het landschap onder de as herinner en dat ik dat van het kind erg vond maar ik heb er ook niet echt van wakker gelegen. Bij het ene boek lukt me dat beter dan bij het andere. In thrillers enz trek ik me het niet zo aan, boeken die zich in België afspelen of kinderprostitutie raken me meer. Ik denk omdat het landschap en de omstandigheden me dan herkenbaarder voorkomen. Ik kan me een vulkaanuitbarsting wel verbeelden maar ik heb het nog nooit zelf meegemaakt dus in mijn hoofd is het waarschijnlijk minder erg dan in werkelijkheid. Kinderen liggen me nader maar in het geval van dit boek was de situatie weer minder reëel dan ik me kan voorstellen. Het kind was al achtergelaten (als ik het me nog goed herinner), was door de vulkaanuitbarsting zijn ouders kwijt (denk ik).

Ik weet nog dat ik me afvroeg of ik in die omstandigheden een totaal vreemd kind zou meenemen naar huis. Maar ik kon me het niet echt voorstellen. Ik bedoel: ik zou dat kind misschien ook daar op dat moment geholpen hebben maar achteraf??????? Omdat ik me niet zo kan voorstellen wat ik in zo'n situatie doe blijft het maar een onrealistisch iets en trek ik me het niet echt aan. Misschien moest ik ooit zelf in zo'n situatie komen dat ik me het boek meer zou beetnemen. En daarbij denk ik dat het nog een verschil maakt als het over eigen kinderen gaat of een totaal vreemd kind. Ik denk dat je voor je eigen kinderen nog meer vecht dan voor een vreemd kind maar dat is weer denken.....

Inge