L. H. Wiener: De verering van Quirina T.

Ja ik zoek (gelukkig) ook pas nadat ik het boek gelezen heb.

Soms ook omdat ik wil kijken hoe mensen bepaalde dingen verwoord hebben, als ik zelf niet uit m'n verslag kom. (Maar mijn verslag is wel altijd mijn eigen indruk.)

Maar het is toch zonde als je bijv. in de krant over een boek zou lezen en dan blijkt achteraf dat de clou al gegeven is.

Dettie

Er is nog een ontsnappingsclausule, dat, nadat je het boek gelezen hebt, pas in de gaten hebt, dat ze clou al verraden hadden. Maar ik denk dat dat een utopie is!

Dit is inderdaad een heel bijzonder boek. Ik vond het geen mooi boek, maar wel erg goed. Het zit heel goed in elkaar. Alle gebeurtenissen en/of herinneringen, absoluut niet chronologisch gerangschikt grijpen in elkaar, verbinden zich met elkaar, lopen in elkaar over. Heel mooi gedaan.

Daarnaast is de taal meestal erg mooi. Soms wat te hoogdravend, een beetje jaren 60-studentikoos. Ook de schrijfwijze van woorden als "fantasties", "logies", "magies", doet een beetje gedateerd aan. Maar voor de rest: Wiener speelt met woorden en hun betekenis ("mijn eigen beleefde werkelijkheid, toen ik nog beleefd was..."), brengt tegenstellingen in één zin logisch bij elkaar ("Hier was de vrouw die hem ooit had ontketend en daarmee voor altijd gebonden.") en komt tot verrassende conclusies ("Maar het woord 'ooit' is onbepaald in tijd en een woord waaraan de toekomst even hard kan trekken als het verleden....").

Verder bestaat het boek uit tegenstellingen. Zelden een boek gelezen dat zo dualistisch is; waarin de hoofdpersoon je tegelijkertijd aantrekt èn tegenstaat. En zo ook de andere personen. Ze zijn zowel goed als slecht, beminnelijk als afstotelijk. Ze begaan goede èn slechte daden. Je veracht ze en je hebt medelijden met ze. Niets is eenduidig. Het is eigenlijk niet goed uit te leggen. Ook de schrijver en zijn schrijvende en lesgevende hoofdpersoon Victor van Gigch lopen moeiteloos in elkaar over. Zó heeft hij het over "ik" en zó over Van Gigch en het valt niet eens op. Het klinkt allemaal heel verwarrend, maar dat is het dus niet!



Ergens staat één herinnering helemaal in het Engels beschreven. Dat irriteerde me. Vond ik flauwekul, totdat hij later zegt dat hij de Nederlandse taal met deze afschuwelijke herinnering niet wilde bezoedelen. Daar viel wel wat voor te zeggen. En zo worden je emoties vrolijk heen en weer geslingerd, door elkaar gehusseld, tot een bal gekneed en weer uitgerekt en weet je het op het laatst niet meer wat je geloven moet. Dat was de bedoeling - geloof ik.

Dit boek past ècht in geen enkel hokje.

Blij dat je er van genoten hebt, Berdine!!