Ottessa Moshfegh - De dood in haar handen

Niet helemaal. Wanneer ze aan de gefantaseerde profielschets van Magda begint wordt het erg saai. De auteur noemt het saaie middendeel van boeken het "moerassige middenstuk", als een punt van kritiek. Vreemd dat ze zichzelf daaraan bezondigd. Het verhaal leeft weer op wanneer dat deel voorbij is. Dus deels heb ik er wel plezier aan beleefd, maar had ik geweten dat het nergens heen leidde, dan was ik daar waarschijnlijk afgehaakt. Dat de ik-verteller niet betrouwbaar is, dat er niks wordt uitgelegd, dat was helemaal geen probleem. Dat maakt het juist goed.

Hoe vond jij het gedrag van de hond op het eind, Marjo? Dat slaat toch helemaal nergens op?

Ik vond het juist alles verklaren. Hij reageert op haar uitdossing. Niet dat zij dat door heeft, maar zijn gedrag geeft wel de doorslag.

Maar als hij haar stem hoort, dan is ze toch weer gewoon het vrouwtje. Ik geloof niet dat een hond zó gaat reageren. Neus, oor, oog is ons geleerd. Die volgorde is het belangrijkste voor een hond. En geroken zal hij haar zeker wel hebben!

Dat denk ik dus niet. Niet met zo'n rubberpak aan. Hij had alleen zijn oor. Dat was blijkbaar niet genoeg.