A.F.Th. van der Heijden - Het schervengericht

Dat is ook toepasselijk, ik krijg net een berichtje van meander dat getiteld is 'wegens een zijnstoring'. Ik moest gelijk aan dit boek denken want dat is het dan toch wat die mensen hebben, een zijnstoring?

Ik vroeg dat daarnet eigenlijk omdat ik wilde weten wat A F Th met dit boek wilde. Wil hij mensen hun ogen openen? waarschuwen?

Of wilde hij specifiek ingaan op wat met Sharon Stone en de groep daar omheen gebeurd is? Was hij gefascineerd door dat wilde hij dát uitzoeken?

Wat denk jij Petra?

Dettie

Ik denk niet dat A.F.Th. het specifiek over die Tate-moorden wil hebben. Of hij ons de ogen wil openen voor de achtergronden van dit soort gewelddaden weet ik niet. Het zou kunnen. In een interview op televisie trok hij wel een vergelijking naar het hedendaagse terrorisme.

Zijnstoring: ja, zo kun je de afwijking van Manson etc. misschien wel noemen. Wat een prachtig woord trouwens.

de movo tapes iets waar ik noch kop noch staart aan kreeg en maar waarbij ik toch steeds verder wilde lezen. Ik weet nog dat ik toen dacht:" ik wil daar verder over lezen maar tot nu toe is het er nooit meer van gekomen." Kan ook moeilijk zekers, zijn die boeken nu al verschenen?

Die A.F.TH veel beloven maar ......

In Nrc werd over dit boek door de recensent geconcludeerd dat van der heijden zich met dit boek en dit is pas het begin van de nieuwe reeks, ver boven de andere Nederlandse auteurs heeft verheven. Met andere woorden de buitencategorie gehaald, om een wielrennerterm te gebruiken.

De fascinatie voor de donkere kant van het bestaan blijft mensen aantrekken. In het huis waar de familie Tate werd uitgemoord heeft bv Marilyn Manson, de beruchte Amerikaanse popzanger zijn debuut album opgenomen! Hij wilde die "vibes" voelen. Maar het hoeft niet altijd negatief te zijn. Mensen die bv speciaal naar Auswitz gaan om hun verdriet te delen met de mensen die daar vermoord werden. Dat is bv een mooi gebaar op een onheilsplek.

Roel schreef : In Nrc werd over dit boek door de recensent geconcludeerd dat van der heijden zich met dit boek en dit is pas het begin van de nieuwe reeks, ver boven de andere Nederlandse auteurs heeft verheven. Met andere woorden de buitencategorie gehaald, om een wielrennerterm te gebruiken.

.

Ik ben nu Movo Tapes aan het herlezen en inderdaad, ik kan die NRC-recensent gelijk geven. Bij eerste lezing, vier jaar geleden, waardeerde ik het boek niet. Het is complex van structuur en kennelijk had ik het geduld niet om daarvoor open te staan. Het is de moeite waard om dat wel te doen.

Ik herinner me nog dat het veel over vrouwen en auto's ging..dat interesseerde me niet, en zonder belangstelling leest niet lekker.