Samenvatting: Een man wordt geboren, raakt gokverslaafd en sterft. Een ander herinnert zich dat haar echtgenoot altijd haar hand vasthield. Iemand anders begrijpt nu eindelijk op welk moment zijn leven voorgoed veranderde. Weer een ander heeft eigenlijk niets meegemaakt en ligt domweg onder de grond, zijn leven ten einde. Een vrouw is met zevenenzestig mannen naar bed geweest, maar was slechts op een van hen verliefd. Een ander was slim genoeg zijn dromen niet te vervullen en weer iemand anders dacht: ik moet hier weg zien te komen. En bleef.
In Robert Seethalers nieuwe roman gaat het over de laatste gebeurtenissen in een mensenleven, dat wat zich niet makkelijk laat vatten. Het is een boek over individuen, allemaal anders, maar ook met elkaar verbonden. Deze doden liggen op het kerkhof van Paulstadt en hun levensverhalen vormen samen een portret van het stadje en geven een onvergetelijk beeld van een samenleving.
Weer een goed boek van Robert Seethaler. In hoofdstukjes van verschillende lengte vertellen de overleden bewoners van Paulstadt over hun leven. De een praat over zichzelf, de ander meer over zijn geliefde en de derde probeert een gesprek te voeren met zijn weduwe. Hij verstaat haar, maar zij hem niet. Soms zijn de raakvlakken tussen de doden en de levenden duidelijk en soms is er enkel een verband vanwege een bepaalde plek of persoon. Kortom, de verhalen zijn heel divers en vormen desondanks een geheel. Mooi gecomponeerd.
