# Dörte Hansen - Middaguur

Ik vind dat dit boek het niet haalt bij Het Oude Land. Hansen weidt wel érg uit over alles wat er in het dorp verandert. Na een tijdje weet je het wel. Er komt wat vaart in het verhaal wanneer ze verder gaat met het leven van Ingwer. Het boek heeft veel minder humor dan haar debuut, dat ik veel sprankelender vond, afwisselender, en waarin de serieuze noot dieper gaat. Het is zeker goed geschreven maar minder boeiend.

Dat is typisch, want ik beweer het tegenovergestelde. Zou het komen doordat het eerste boek dat je leest nieuw is, meer verrast en dat een tweede vergelijkbaar boek dan tegenvalt?

Jullie maken me nieuwsgierig. Gisteren niet naar het boek gezocht, omdat ik wat andere boeken op m'n lijstje had staan, die ik allemaal vond.

Ik vond het eerste boek veel venijniger. Ze drijft de spot met de stedelingen die op het platteland alleen maar willen wat oud is, versleten en onhandig. Die dat ophemelen en niet zien, dat als je daar altijd maar mee moet leven je juist iets wilt dat nieuw en handig is, zodat je je niet krom hoeft te werken. Met deze ingrediënten schetst ze scènes die bijna hilarisch zijn. Daar zet ze de vluchtelingen tegenover, die alles moesten achterlaten tot de kinderwagen met de dode baby erin.

Het tweede boek is veel rustiger en het kabbelt een beetje voort. Ze laat het wel mooi kabbelen, want ze kan goed schrijven. Maar het is saaier.

Als ik me deze twee boeken probeer te herinneren, dan wint Middaguur. Van het Oude Land weet ik niet zo veel meer. Dat betekent bij mij dat het me minder boeide.

Dit boek ben ik nu o.a. ook aan het lezen en ik vind het prachtig, de taal, de sfeer, de beelden dat het oproept. De mensen zie je voor je, het land. Ik heb al heel wat zinnen 'aangekruist' die ik mooi vind. Echt een feestje om te lezen tot nu toe.

Dettie