# Kristien De Wolf - Ava Miller en ik

Afgezien daarvan: misschien had de schrijfster het dan toch een stuk duidelijker moeten maken, waar die proloog op sloeg. Nuchtere lezers zoals ik snappen dat niet.

Aan het eind vroeg ik me zelfs af of Sieglinde wel bestond. Of ze niet een deel was van Ava Miller (over wie ze ergens zegt: "haar ziel was niet goed ingedaald". Speciaal op gelet n.a.v. deze discussie.) Ze staat aan het eind van het boek aan haar zolderraam en lijkt langzaam te verdwijnen. Ze heeft ook helemaal geen eigen leven, deze Sieglinde. Misschien was ze zelf "niet goed ingedaald" en was ze een deel van Ava geworden. Oeps... met zijn tweeën in één lichaam.

Overigens vond ik het middengedeelte erg saai worden, veel van hetzelfde: de obsessie van Sieg voor Ava. Wel mooie taal en ook de compositie vond ik wel mooi. Goed afgerond: Ava weer helemaal zichzelf op het eind. Taak volbracht.

Er is niets van blijven hangen, dus ik heb geen antwoord.