Omdat ik in Dordrecht bij de uitreiking van de debutantenprijs was, en Brigitte Raskin daar de interviews met de debutanten af nam en ik nog nooit van haar had gehoord, haalde ik Het Koekoeksjong uit de bieb.
Ik heb het in een middagje uitgelezen, want het is maar een dun boek. Inderdaad, het is meer een documentaire dan een fictieverhaal. Ik lees liever fictie. Of een echte documentaire. Dit is iets er tussenin. Toch was ik wel geraakt door de voortdurende mislukking van Frans Maes. In het begin, als zijn moeder hem dumpt, is het al mis, want hij komt terecht bij een alcoholist. En het wordt nooit meer wat. Het is pijnlijk om te lezen hoe hij steeds probeert om toch iemand te zijn, door zich uit te geven als student. Iedereen doorziet hem natuurlijk, en ook dat mislukt. Het treffendste vond ik het slot, als zijn ontvleesde botten nog altijd in het graf liggen, maar nu met iemand anders, een andere dode, er bovenop. Ook in de dood een verstekeling.
