Samenvatting: 1946: Londen herstelt zich van de Blitzkrieg. De veertienjarige Nathaniel en zijn zus Rachel zijn door hun geliefde moeder Rose achtergelaten bij een raadselachtige ‘voogd’ met de bijnaam De Mot. In eerste instantie denken ze dat hij een crimineel is maar ze groeien redelijk gelukkig op in de excentrieke wereld die hij creëert, vol kleurrijke vrienden die zich in de chaotische naoorlogse jaren op nogal ongebruikelijke wijze over hen ontfermen. Twintig jaar later reconstrueert Nathaniel zijn bijzondere verleden, het opgroeien in de wereld van De Mot en het grote geheim van zijn moeder. Werkelijkheid, herinnering en verbeelding komen samen in deze prachtige roman van meesterstilist Ondaatje.
Ik vond het niet zo'n fijn boek. Het verhaal wordt verteld door Nathaniel. Het eerste deel gaat over zijn jeugd zonder zijn ouders. Vader is vertrokken voor een baan in Azië en over hem horen we niks meer. Moeder is hem zogenaamd achterna gereisd maar lijkt ergens anders een heel ander bestaan te leiden. In dit deel hangt een bedompte, stoffige sfeer als in een donkere kamer zonder planten.
In de tweede helft is Nathaniel op zoek naar de geheimen van zijn moeder. Ze is inmiddels weer boven water, maar weigert informatie te geven. Na haar dood beschrijft Nathaniel het leven van zijn moeder zoals het geweest zou kunnen zijn, aan de hand van details die hij gaandeweg op zijn werk ontdekt. De stijl van dit deel vond ik ronduit onprettig.
Zowel Nathaniel als zijn moeder blijven voor mij afstandelijk. Het deed me niets wat er met hen gebeurde. Aan het eind ontdekt Nathaniel nog een geheim dat met hemzelf te maken heeft en het verhaal enigszins afrondt.
Het is misschien heus wel een goed boek, maar niet geschikt voor mij.
