De 40-jarige cellist, Arthur Bronckhorst, geeft concerten in Londen en doet gelijk maar wat masterclasses. Daar ontmoet hij een jonge celliste, Chrissie, zeventien jaar oud ze, die duidelijk veel talent heeft. Hij valt niet alleen voor haar muziek, maar ook voor haar zelf. Dat is niet de eerste keer: hij is getrouwd, en heeft een minnares, en beiden verwijten hem zijn rokkenjagerij.
Maar deze keer is het hem ernst: hij wil Chrissie verder les geven, een flatje voor haar kopen, zeker als ze ook verliefd blijkt op hem (denkt hij). De man wordt geschetst als een grote egoïst, die al in zijn jonge jaren erg jaloers was op zijn eveneens talentvolle jongere broer. Hij gebruikte diens compositie voor cello, en erkende daarbij niet dat het zijn eigen werk niet was. Alexander, de broer, verdween, en ze hebben elkaar nooit meer teruggezien. Is hij dood?
Arthur is beroemd geworden en is nog steeds een egocentrische man. Hij heeft een chronische pijn aan de schouder, en moet het einde van zijn carrière onder ogen zien. Daar heeft hij moeite mee.
Ook kan hij niet geloven dat Chrissie niet echt op hem zit te wachten, dat ze verliefd is op een ander, dat ze haar vader voorrang geeft boven hem. Ik zal de ontknoping niet verraden, maar Chrissie heeft een verrassing voor hem..
Het verhaal boeide me niet..waarom niet is dan de vraag. Ik weet het niet goed. Ik vind de personages niet aardig, maar dat hoeft ook niet om een boek goed te vinden. De muziek, die toch door alles heen speelt, daar heb ik niets mee. Zou dat het zijn?
Ik ben op het eind er heel snel doorheen gevlogen, het is gewoon niet mijn boek.