En eindelijk heb ik het boek gelezen. Marjo had gelijk "Als je eenmaal in het verhaal zit, blijven de andere boeken liggen!"
Wat een boek! Ik kon echt niet meer stoppen en móest het eerst uitlezen, dat heb ik vandaag dus de hele dag gedaan.
Ik werd zo boos op Maurice, die vader die steeds maar de kantjes ervan afloopt en zijn eigen zoon Lucien niet wil leren kennen. Het is ongekend knap wat Brian doet, dankzij hem wordt Lucien weer een mens in plaats van een met medicijnen volgepropt 'iets'. Dankzij Brian kan Lucien weer lopen, maar het interesseert vader geen hout. Zelf let hij ook niet op, of Lucien wel of niet zijn medicijnen krijgt.
Maar dankzij die 'lieve' vader mag Lucien ook weer terug naar zijn zombiebestaan.
De niet aanwezige moeder - op huwelijksreis - vocht voor een leven zonder medicijnen maar ook zij moest het medische gezag 'die het beter weet' accepteren.
Toch is het ook vreemd dat Emile 'de huurder' accepteert wat vader afdingt. Alsof hij iets met kinderen zou doen. Zou het dan toch?
Ook is het vreemd dat de twee mannen van wie Maurice de ruimte huurt niet ingrijpen. Zij zien toch ook dat Maurice zijn zwaar geestelijk gehandicapte zoon alleen laat met een kind van 13. Het enige wat ze doen is de jongen stroom geven als vader niet thuis is, maar toch...
Pfff echt een mooi boek, het dendert nog even na...
Dettie