Die tweespalt gaat vooral over het leven voor en na de oorlog. In het kamp kan ze zich haar vorige leven niet meer voorstellen. Ze wijdt ook geen enkele gedachte aan b.v. spullen die ze heeft moeten achterlaten. Alleen het onzekere lot van haar ouders en zuster houden dat leven nog in stand. Wat de baby betreft, dat is een ziekte die ze met zich meedraagt. Die gaat ze afstaan.
In haar dromen ontdekt ze een van de mogelijke vaders van het kind op straat. Ze steekt hem een mes in de buik, maar de man kijkt haar stomverbaasd aan. Hij herkent haar niet en daarmee heeft haar wraak geen zin. Ze besluit dat het kind accepteren een betere wraak is op de oorlog. Ze zal geen nieuw slachtoffer maken en een vader voor het kind verzinnen.
Dit is een echt goed doordacht verhaal, geen oppervlakkige, meelij opwekkende aanklacht.
Desondanks niet geschikt voor jou, denk ik.
