Godfried Bomans - Zomers van toen (i.v.m. thema het kind)

Over dit onderwerp heb ik, voor zover ik tijd had, al zo'n beetje nagedacht, maar ben nog niet echt zeker hoe ik hierop moet reageren. Dat boek over het geheugen "waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt", dat bovenaan mijn lijstje staat, zou dat geen nieuw licht werpen op dit onderwerp? Heeft iemand dat gelezen?

Dit is overigens een boeiende materie.

Groetjes. Tiba.

ja daar zeg je wat tiba, zou de tijd sneller gaan omdat als je ouder bent al veel gezien hebt, dat de dingen dus normaal zijn geworden? Voor een kind is alles nieuw!

En inderdaad rotor als kind denk je dat alles zo zal blijven, dat niets ooit zal veranderen. Als volwassene heb je daar misschien meer besef van of juist niet?

Bernadet

Als ik heel ver terugkijk herinner ik me van zomers nog het best wandelingen met mijn grootvader door de velden, heel ver leek het me; ik was nog heel klein (hij overleed toen ik vijf was), de wereld leek heel groot. Ik herinner me zelfs nog bepaalde dingen die hij zei.

Voor de rest herinner ik me vooral de trieste of aangrijpende dingen (de dood van mijn grootvader, een nijdige hond die je altijd voorbij moest, de dag dat ik door een auto werd omvergereden, zwarte Piet die in de klas kwam en met zijn zak schudde enz....).

Groetjes. Tiba

Nee, ik herinner me vooral.... héél veel lachen en verwondering over van alles! Alles was een ontdekking.

Bernadet

Twee kleine foutjes. "Hoe zomers klonken (en niet: klinken) die geluiden" en "Alsof (en niet: Als) hij die niet zelf bedacht had".

De twee laatste zinnen zijn prachtige metaforen en ook taalkundig van een verbijsterende schoonheid.