Rick van Asperen - De groeten met moeten

Een pleidooi en handleiding over ont-moeten.

Zie www.leestafel.info/rick-van-asperen

Dettie

Verhelderend. Ik moet ook altijd van alles van mezelf. Best lekker om dat eens los te kunnen laten.

Moeten kan ook wel eens een handige stok achter de deur zijn.

Als er een stuk muziek van me verwacht wordt, werkt dat toch net iets beter, dan wanneer ik een stuk muziek wil maken. Dan laat ik me veel gemakkelijker afleiden.

Dat boekje kan men misschien aan de sociale dienst geven, waarvan altijd van alles moet. Brieven en oproepen staan altijd vol met dreigementen en dergelijke, maar uiteindelijk gebeurt er nooit wat. Je wordt uitgenodigd voor een groepsbijeenkomst, waarbij je uiteindelijk allemaal een individueel gesprek voert, terwijl de rest van de groep mee kan luisteren. Dan krijg je te horen dat er een vervolggesprek zal komen en moet je je c.v. opsturen, waarna er niets meer gebeurt.

In ons regelland is moeten inderdaad gemeengoed geworden. En natuurlijk kun je niet honderd procent ont-moeten maar soms leggen we onszelf veel te veel verplichtingen op. Dat kan best wat minder.

Als je je zo makkelijk laat afleiden dan is er natuurlijk de vraag of je het echt wil dat stuk muziek maken.

Maar voor mezelf werkt een deadline ook prettig. Dan weet ik die datum móet het af zijn.

Het gaat om een ander soort moeten, een moeten omdat bijv. iedereen vindt dat het moet. In het boek staan ook duidelijke voorbeelden.

Moeten omdat je bij de groep wilt horen, dus die auto móet hebben, of die merk kleding móet hebben.

Of zeggen ik moet naar dat concert terwijl je eigenlijk alleen maar gaat om mee te kunnen praten enz. enz.

Moeten omdat je ouders verteld hebben dat het zo moet.

Moeten hardlopen, zwemmen, op vakantie gaan, omdat de omgeving dat wil of dat het in jouw kringen 'in' is. Maar waar ben je zelf in het geheel?

Dat is waar de schrijver je over laat nadenken. Wat wil je eigenlijk écht, en wat heb je er voor over?

dettie

Daar was ik vanmorgen nog over aan het nadenken. Ik voel me vaak belemmerd door alle eisen van de mensen om me heen. Je moet er op een bepaalde manier uitzien, je moet slank zijn, de juiste dingen leuk vinden, de juiste mening hebben etc. Dat is soms benauwend. De laatste jaren merk ik dat ik meer naar mezelf ga luisteren en dat het als een opluchting voelt om mezelf te mogen zijn. Toch blijft het moeilijk om met alle onzekerheden die bij het ont-moeten de kop op steken om te gaan, maar tegen de tijd dat ik 80 ben, ben ik vast en zeker 100% mezelf.