Dirk De Wachter - De kunst van het ongelukkig zijn

lees de recensie,

zie www.leestafel.info/dirk-de-wachter

Dettie

'Wat Dirk de Wachter schrijft in dit boek, is me recht uit het hart gegrepen. Om me heen zie ik mensen worstelen (en soms ikzelf ook) met dingen waar liever niet over gesproken wordt. Verdriet, eenzaamheid, dood, dit alles is bijna een taboe aan het worden, met alle gevolgen van dien. Het enige wat mag, is blij zijn en juichen en springen van plezier. '

Vind je dat nou echt? Ik heb die ervaring helemaal niet.

ja dat vind ik echt. Je mag eventjes verdriet hebben of eventjes praten over je niet fijn voelen maar dan moet het toch snel weer over zijn of heb je hulp van buitenaf nodig. Alleen bij échte vrienden mag het langer duren. De hele maatschappij is gericht op vrolijk en blij zijn, zelfs met een tenalady haha.

Dettie

Dat laatste begrijp ik niet helemaal, maar ook verder heb ik niet de ervaringen die dit boek beschrijft. Of ik ga alleen om met echte vrienden, ha ha.

Maar echt, ik zie het niet zo somber in. Je zou toch ook niet willen dat het precies andersom was?

En ik denk dat er een aardige mix is, genoeg negatiefs, genoeg positiefs.

Ik zie het leven ook niet somber in, maar neem facebook, als je iets leuks/vrolijks plaatst dan heb je hele rijen duimpjes en likes etc.

Maar zo gauw je wat meer serieuze dingen plaatst, wat niet eens somber of verdrietig is, maar wel om over na te denken, dan mag je blij zijn met één of twee reacties. Het is gewoon opvallend.

Wat ik zou willen is dat het normaal is dat mensen hun verdriet, angst, somberheid, vrolijkheid, vreugde gewoon kunnen uiten, maar alleen de laatste twee 'mogen'. De andere ook wel, maar héél eventjes. De meeste mensen gaan met een wijde boog om verdriet, angst, kwetsbaarheid, eenzaamheid en dergelijke heen. Dat willen ze liever niet horen, dat is teveel gedoe, te moeilijk.

Dettie

Ik zie dat niet, omdat ik niet op die fora actief ben.

Ik heb wel zitten denken: ik ben ook opgevoed met de boodschap: niet zeuren, doorgaan, morgen is er weer een dag.

Bedoelt de schrijver dit misschien?