"Er is sprake van een paradox: ‘enerzijds leven we in een samenleving waar regelmatig te horen is dat religie achter de voordeur thuishoort en is er discussie over de vraag op welke manier religie zichtbaar mag worden in de publieke ruimte. Anderzijds worden op allerlei plekken alternatieven voor ritueel en zingeving omarmd..’, pag. 125. Dat biedt nieuwe kansen voor dorpskerken maar evengoed voor kerken in steden: kunst, muziek, cultuur passen goed in kerkgebouwen en sluiten aan bij wat er bij mensen leeft. ‘Kerkgebouwen kunnen dus transformeren tot tentoonstellingsruimte, concertzaal en theater’, pag. 132. "
Om eerlijk te zijn vind het ik vreselijk dat kerkgebouwen veranderen in publieke ruimtes. In Hoorn zat er toentertijd een Wibra in, ook worden er vaak restaurantjes van gemaakt of iets dergelijks. Dat op de plek waar mensen de meest intieme momenten in hun leven meemaken. Doop, huwelijk, eerste communie, heilig vormsel, afscheid enz.. Ik weiger ook altijd die plekken te bezoeken al van toen ik heel jong was. Het voelt niet goed. Het was een plek om even tot rust te komen, om even in stilte te kunnen nadenken of samen je verdriet en vreugde te delen. Niet een plek om de goedkoopste onderbroeken te kopen bij wijze van spreken. Muziek kan ik me nog wel iets bij voorstellen maar verder, vreselijk.
Dettie
die de tegenargumenten ook snapt, maar persoonlijk dus erge moeite met de 'verhuur' of verkoop van kerken heeft.