Monica Hesse - Ik zal je vinden (14+)

Er zijn veel goede boeken over de Tweede Wereldoorlog geschreven maar deze vind ik helaas toch wat minder.

Lees mijn recensie hier: www.leestafel.info/monica-hesse

Ja dat is apart inderdaad als buitenlandse mensen een verhaal schrijven dat zich afspeelt in Nederland.

Dan krijg je ineens details voorgeschoteld die voor Nederlandse mensen nauwelijks relevant zijn. Kennelijk heeft de schrijfster zich wel

terdege ingelezen over de situatie in de oorlog.

Misschien dat het verhaal wat afstandelijk blijft juist doordat het door een Amerikaanse is geschreven. Het samengevoel ontbreekt

kennelijk in het boek. Ik vraag me af of ze kan invoelen hoe zwaar WO II in Nederland nog weegt en leeft, ondanks dat het al

70 geleden beeïndigd is. Uit jouw recensie lijkt het alsof ze niet beseft dat het veel meer omvatte dan een daad van verzet.

Dettie

Ze heeft zich er duidelijk in verdiept maar ik heb het idee dat ze niet is opgegroeid met verhalen over de oorlog. Hanneke is een wat afstandelijk personage en er worden ook wel nare dingen in het boek beschreven maar alles blijft wat op de vlakte. Het is voor mijn gevoel niet compleet. Het geeft de oorlog niet goed weer.

Ik ken het boek niet natuurlijk, maar waren (en zijn) niet veel mensen alleen maar bezig met de dingen die hun eigen persoontje raken? Is het niet 'normaal' dat ze geen oog hebben voor andermans ellende?



Natuurlijk lezen we liever over helden, maar dat zijn we zelf nu eenmaal ook niet.

Het maakt mijns inziens niet uit of de schrijver niet Nederlands is. Een schrijver schijft toch niet alleen over dingen die ze kennen uit eigen ervaring? Over de eigen omgeving, en de mensen die ze kennen?

Marjo schreef : Het maakt mijns inziens niet uit of de schrijver niet Nederlands is. Een schrijver schrijft toch niet alleen over dingen die ze kennen uit eigen ervaring? Over de eigen omgeving, en de mensen die ze kennen?

Nee het maakt ook niet uit of de schrijver niet Nederlands is of het zelf kent of meegemaakt heeft. Het meisje met de parel (The girl with the pearl earring) is ook door een Amerikaanse vrouw geschreven en overtuigd ook.

Maar áls je dan wat schrijft als zijnde een historisch jeugdroman dan moet het wel kloppen, wel goed aanvoelen, ook al heb je de situatie zelf niet meegemaakt, vind ik. Als ik Annemarie's verhaal lees dan lijkt er te weinig besef te zijn hoe een oorlogssituatie aanvoelt.

Annemarie schreef : Het vreemde is dat Hanneke alleen geïnteresseerd in Mirjam blijft. Ze wil Mirjam redden maar ze heeft er geen behoefte aan ook andere Joden te helpen.

Toch, als ik de flaptekst lees, staat duidelijk weergegeven dat Hannelore specifiek op zoek is naar Mirjam. Waarom vind je het dan nu storend Annemarie als blijkt dat dát ook inderdaad is wat ze alleen doet?

Dettie

Sorry voor mijn late reactie.

Op zich is het ook wel logisch dat veel mensen in de oorlog vooral met hun eigen welzijn bezig waren maar Hanneke lijkt zich lange tijd nauwelijks van het leed om haar heen bewust te zijn. Voor mij gaf dat een heel vertekend beeld van de oorlog en ik denk dat bijvoorbeeld Amerikaanse jongeren die dit boek lezen, niet helemaal meekrijgen hoe het nu echt was. Er wordt wel gewezen op gevaar en er gebeuren ook wat spannende dingen maar toch blijft het allemaal wat flauwtjes. Het is nu in de eerste plaats een boek over Hanneke en pas daarna over de oorlog. Als het dan op de kaft vergeleken wordt met het prachtige boek De boekendief dan levert dat toch een lichte teleurstelling op.

De zoektocht naar Mirjam is inderdaad puur een zoektocht naar Mirjam. Toch verwachtte ik geen hoofdpersoon met zo'n tunnelvisie als Hanneke. Het is helemaal geen slecht boek hoor maar er zijn gewoon veel betere boeken over de Tweede Wereldoorlog.